SAUDADE - ностальгия

De zonde van de zeldzaamheid

We scheren dons van benen
maar ontzien de tenen
want de tijd maakt
ruggelings brandhout
van ons.

We koesteren
de ijsbloemen van -18
die het geblindeerde
glas gijzelen
tussen slaapkamer en sofa.

Twee koppige voeten,
geplant in
gewapend beton;
het ziet er niet uit, - te weinig
cement, - kan het symbolischer?

Ik produceer niet langer woorden
in de koude kamer in het noorden.
De ooit gevreesde punten van mijn
pennen zijn onthoofd.
Verminkte inkt, zonde van de zeldzaamheid.

Het bordje 'privé'
lacht de schrijver uit,
zoet zijn smaak en wraak
van het gerucht: non-
fictie ligt te grabbel op straat.

Schietlood

Op het eerste
heerst een haard
van roodvonk.

Onder aanhoudende condens
huilt de spinnentuin
zwarte inkt
op krimpend papier.

Voor de ogen
van de voorziener
tekenen zich
onder veellagig behang
de contouren af
van een grafische,
tragische,
novelle.

Op voorspraak
van een prinsesje
dat zich nog maar net
had leren schminken
kocht ik een
arsenaal tintenkillers:
'Hiermee wis je zelf
het verleden uit,
zoals dwarse krasjes
op onderarmen
dat doen'

Er komt een dag
dat de zolder
dienst zal doen als
woonkamer,
als vingernagels
lang genoeg zullen zijn
om flets gemetste muren
te doen blozen,
het trouwe schietlood
in de hand als
talisman.

Magister

De grauwgrijsheid van dit aanlandige klimaat
heeft mij gedwongen om na middernacht
kaarsen te snuiten met klamme handen
en te leren liegen met de loze woorden
van een verstokte chirurg.

In mij klotste een vijver vol gehandboeide luchtbellen.
Aan de oever lag een gesprongen abces te etteren.
Aangespoelde doeken, steriel en kort van stof.
Gebraakte wijsheidstanden, rot van vuilgebektheid.

Vóór de laatste ingreep bekende de meester aan zijn studenten:
"Overleven is als opereren. Het wegsnijden moet je in de vingers krijgen.
Het scalpel vult geen gaten, maar maakt ze groter.
Dichtnaaien is verloren moeite. Wonden moeten kloppen en stollen."

Hades

Langs de neus van Zeus
gleed ik pal in de armen
van Pallas,
goddelijke vrucht van
fanatieke fantasie,
privégodin en raadselorakel inéén.

Ze waste mijn handen in
een bad van sudderende onschuld
en liet ze met huid en haar
schrikken als
doperwten met koudwatervrees.

Op de hoogste berg
bivakkeerden de goden in tenten
en werd getost om kastanjes.
Verblind door zwartgalligheid
snoof ik jouw warme adem.
De wind kreeg een fatale
duw in de rug.

Ik zag een glimp van mezelf
als mooie jonge oppergod-in-wording.
De achterkleinzoon van Sisyphus
heeft een muis gebaard.

Lood

In de loop der jaren
ben ik me gaan specialiseren
in het neerschieten
van kerkuilen
op zaterdagavond,
tussen half zeven en half tien,
een trio uren
dat de kunst
van het tijd doden
niet machtig is.

Gisteren heb ik
mijn jachtgebied verlegd;
ik richt mijn pijlen nu op
nachtelijke wagens
met gedoofde lichten en
een chassis dat schuddebuikt
door het wrijven van
pompende en zuigende heupen.

Morgen begin ik
een spoedcursus luchtpistool;
de oude wapens zijn opgeborgen,
onder het zwijgende matras,
op een bed van kankerend linoleum;
loodjes vuren op kadukke kuiten
maakt het kind in me weer wakker,
de kunst van het vechten is die
van het prikken van een ballon
zonder ontploffingsgevaar.