We scheren dons van benen
maar ontzien de tenen
want de tijd maakt
ruggelings brandhout
van ons.
We koesteren
de ijsbloemen van -18
die het geblindeerde
glas gijzelen
tussen slaapkamer en sofa.
Twee koppige voeten,
geplant in
gewapend beton;
het ziet er niet uit, - te weinig
cement, - kan het symbolischer?
Ik produceer niet langer woorden
in de koude kamer in het noorden.
De ooit gevreesde punten van mijn
pennen zijn onthoofd.
Verminkte inkt, zonde van de zeldzaamheid.
Het bordje 'privé'
lacht de schrijver uit,
zoet zijn smaak en wraak
van het gerucht: non-
fictie ligt te grabbel op straat.


Laatste reacties