MELANCHOLIA.

Manifesto

Strak in het pak zit ik, zit hij, zit het Praesidium. Alle toeters en bellen zijn weg. Ik voel me Mark Hollis, de zanger van Talk Talk die gaandeweg synthtapijten ging oprollen en zonder aarzelen meegaf met spullenhulp. Op de duur al het muzikaal personeel weg. Alleen nog stilte.

Het zaailand is klaar. Het werk is àf. Weg franje, weg CSS. The medium is not the message. The manifesto is the message. Onverdroten en noest schrijf ik de ideologie van de Grote Wereldstaking neer. Er zal een dag komen dat het weblog MELANCHOLIA een Manifest wordt dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Zwart op wit, met heel af en toe nog een vluchtstrook grijswaarden. 

Ik zit op een eiland en vaar binnenkort naar een ander. Anders zal het niet zijn.

Internationale betrekkingen op 1 mei

Ik zat gisteren bijna 9 uur lang in het koersfietszadel, een nieuw record als ik me niet vergis. Mijn poep bevestigt stilzwijgend. Het hoofd doet dat ook. Iemand zou eens een op wetenschappelijke leest geschoeid onderzoek moeten verrichten rond de vermeende causale relatie tussen masochistisch kasseigedokker en hoofdpijn the day after. 

Negen uur van de wereld is in mijn geval 9 uur in de flow. Ik laat het hoofd eerst leeglopen en vervolgens weer vollopen. Ik hou de ogen wijdgesperd open achter mijn geblindeerde zonnebril. Spot versnellingsapparaten, fietskaders, getrimde en naturelle kuiten, gedrilde meisjesbillen in modieus zeemvel.

Ik had op 1 mei, zoals het dat betaamt, internationale betrekkingen. Van de obligate heuvels en heirbaantjes in de Vlaamse Ardennen ging het richting Doornik om even verder geruisloos la France binnen te trekken. Een mens met enig distinctievermogen valt tijdens zo'n dagmars op wielen van de ene verbazing in de andere. De legendarische grauwe grijsheid van Nord-Pas-de-Calais valt als een vuurdeken over je heen. Roubaix is een petieterig stadje dat alleen aan de anonimiteit ontsnapt dankzij de koers. Naakte ontslagen zijn er schering en inslag, en dat voor een textielstad nog aan toe. 

De harde schijf in mijn hoofd registreert maniakaal, maar ongeïndexeerd. Ik speel de film opnieuw af en noteer:

 

• Nederlanders hoor je vanop kilometers afstand al aanstormen/op bevoorradingsposten voeren ze het hoogste woord/er is altijd minstens één Kees bij/ze spreken de namen van hellingen voortdurend verkeerd uit (Patersberg in plaats van Paterberg, een klassieke fout die ook niet-Nederlanders maken, bij nader inzien)/er zit altijd een Nederlander op zo'n mobiel toilet met gratis wc-papier/iedereen moet horen dat Keeejs op de weeejceeej of in het schijjjjthuis zit

 

• binnenschippers hebben lak aan het Feest van de Arbeid, bijgevolg zijn ook sluiswachters de pineut

 

• Fransen zien alles groots, ik heb nog nooit een verkeersbord gezien zo groot als dat groene onder een brug in Blandain, met daarop het megalomane opschrift LILLE 11>>

 

• wielertoeristenclubs blijven als paddestoelen uit de grond schieten, hetgeen op truitjes en broekjes stuitende missers oplevert als De Zweetreetstoempers 

 

• in Frankrijk hangen jongeren óók rond

 

• in elk dorpje hangen broederlijk naast elkaar affiches van François Hollande en Nicolas Sarkozy/er is een duidelijk verschil: Hollande kijkt de kiezer recht in de ogen, Sarkozy kijkt weg richting horizon/Sarkozy zou beter zijn kiezers in de ogen kijken

 

• aan de beruchte overweg niet ver van de finish in Roubaix staat een bord met de tekst Un train peut en cacher un autre/brrrr...

5j x 140t

Naar het schijnt zit ik vandaag precies vijf jaar op Twitter. Ik heb het van anderen, zelf ben ik daar niet zo mee bezig, al moet ik ook dat weer relativeren omdat roemvolle jaartallen mijn dada zijn. Een mens wil bij zo'n gelegenheid wel eens gaan grasduinen in zijn archief. Mijn archief neemt intussen, na jaren intensief verblijf in alle uithoeken van het internet, significante proporties aan.

In de loop der tijden heb ik mij bezondigd aan het schrijven van allerlei zooitjes en zootjes, van ultrakort tot slaapverwekkend lang. Koelbloedig, hekelzwanger, badinerend, ironiserend, cynisch, dichtend en woordenloos. Alle denkbare gemoedsgesteltenissen zijn onderhand de revue gepasseerd, de toppen van mijn vingers kwellend tot het bloed besloot halverwege de vingerknoken rechtsomkeer te maken.

Ooit werd ik door de meerderheid van de middelbare klas de koning van de oneliner genoemd, een eretitel die ik pront en met de nodige egards droeg. Decennia later hoeft het dus niet te verbazen dat ik me nog steeds het best voel daar waar een mens niet de kans krijgt oeverloos woorden te kakken: Twitter. 

Daar sta ik dan, vijf jaar later, met 20 500 tweets op de teller, terwijl ik gestalkt word door 500 volgers en op mijn beurt geabonneerd ben op 700 en nog wat mannen en vrouwen met 140 karakters.  Zij die enige dedain vermoeden bij voorgaande zin, dien ik teleur te stellen. Twitter is mijn favoriete sociale medium. Geen gedraai rond de pot. Regelmatig een gat in de nieuwsmarkt waar een twitteraar induikt. Fijnbesnaarde humor. Geen gedoe met likes, geen vriendjespolitiek, geen reactie om de reactie zoals op dat verderfelijke en kankerverwekkende Facebook, niet meer of niet minder dan de hoerenbuurt van het internet. Facebook is vuil en achtersteeglijk. Het krioelt er van de stront- en vuurvliegen. Een fatsoenlijk mens loopt er doorheen met gebogen hoofd en de hand op de knip.  

Vaak reeds heb ik overwogen Facebook te verlaten. Facebook ergert me van langsom meer. Ik heb nog nooit ook maar één seconde overwogen Twitter vaarwel te zeggen. Ik ben een kwaliteitsmens. Twitter is Champions League, terwijl Facebook meestal in provinciale speelt en heel soms in bevordering. 

De mens is een seksueel wezen (en ook macht is van alle tijden)

De mens is een seksueel wezen. Om heel precies te zijn: mannen en vrouwen zijn seksuele wezens. Ze doen het heel af en toe ter verwekking, meestal omdat seks lekker is, of om de man/de vrouw een plezier te doen, of ook nog uit gewoonte of zelfs uit verveling. Soms doen ze het ook omwille van de macht. Macht is dwang, uitgesproken of onuitgesproken. Meestal oefent de man die macht uit op de vrouw, tenzij het een matriarchale samenleving betreft. 

Vrouwen worden niet zelden als lustobject bekeken. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. Vrouwen verleiden, mannen komen in verleiding. Wat onschuldig begint, kan schuldig eindigen. Ik zat ooit op een avond in een trein in Brussel. Het was nieuwjaarsbal voor de ambtenaren geweest. Op de bank naast mij zaten twee mannen en een vrouw, alledrie ambtenaar en stomdronken. De vrouw had haar schoenen uitgedaan, de twee mannen  streelden elk een voet. Ik weet niet wat er verder is gebeurd die avond, op en af de trein. In se begint alles onschuldig. Misschien ben ik een beetje ongezond achterdochtig. Nog steeds ga ik kokhalzen als ik de verkrachtingsscène uit The Accused terugzie. Jodie Foster op een flipperkast, een leger geilaards om haar heen. Iemand sluit de vouwdeur. In het café doet de dienster alsof haar neus bloedt. Een man daagt een ander, wat simpel, exemplaar uit. Niemand wil onderdoen. Seks is competitie.

Waar macht is, is machtsmisbruik. Het glazen plafond wordt herschapen tot gebarsten plexiglas wanneer macht wordt omgezet in misbruik. Zoals de voorruit van een auto. Iemand maakt een slipper, gaat uit de bocht, de ruit wordt ondoorzichtig, de vrouw ondergaat en gaat onder. De man dreigt. Durf dit niet naar buiten te brengen of...

Observeer jonge jongens en speelgoed. Ze eigenen zich snel dingen toe. Dit is van mij. Mannen zijn ergens diep van binnen grote jongens met speelgoedmanieren gebleven. Dit is van mij wordt die is van mij. Ik wil niet veralgemenen. Niet alle mannen zijn blijven steken in hun kindertijd. Deftige mannen die vrouwen met respect en zonder machtsvertoon behandelen, ze bestaan. Het is het zeldzame soort mannen waarmee ik kan opschieten. Met de anderen onderhoud ik geen contact. Ze zijn een blaam op mijn geslacht, een schandvlek. 

Zet twee mensen samen en je krijgt potentieel een machtsstructuur. Overste en ondergeschikte. Dit soort van relaties is letterlijk overal. Niet alleen op de werkvloer. Je ziet het in de Kerk, in de politieke partij, in de sportclub, in de supermarkt, noem maar op. Mannen zijn tijgers. Ze sluipen met engelengeduld op hun prooi af, ze ruiken de kwetsbaarheid, ze zijn poeslief tot de prooi van hen is. Eens zover gaan ze pijlsnel te werk. Beet in de nek, houdgreep, bevrediging. Vervolgens, wanneer het vuur gedoofd is en het besef uit een broeierige droom ontwaakt, volgt de ontkenning. Als die niet helpt, treedt ten slotte de bedreiging in werking. Zwijgen zult gij en desgevallend uit mijn hand eten, als een vogel in een kooitje.

Ik heb het erg moeilijk met mannen die dergelijke feiten kapotminimaliseren. Ze heeft het uitgelokt, ze wilde het zelf zo graag, ze bood geen weerstand, ik zie haar graag, ze brengt mijn hoofd op hol. Ik zeg: ach, lul, loop niet te misbruiken en dominant te wezen, draag vrouwen op handen in plaats van uw handen onder hun rokken te schuiven. Heb respect voor haar, en dus ook voor uzelf.  

Niemendalletjes

In een onbewaakt momentje schreef ik me zes maandjes geleden in voor een opleidinkje tot pc- en netwerktechnicusje, georganiseerd door een vzw'tje en een competentiecentrumpje van overheidswege. Ik volgde braafjes de lesjes. Eén van de lesgevertjes was een uitgeweken Molukkertje met een sissend spleetje tussen de snijtandjes. In het weekendjes placht hij zich onledig te houden als dansertje in een discotheekje. Binnen het studentenheir zaten jongetjes die op jeugdige leeftijd het spoortje reeds bijster waren. Geen diploma'tjes, geen getuigschriftjes. Er zaten regelrechte ADHD'ertjes bij. De toetsenbordjes, harde schijfjes en kastjes moesten er alras aan geloven. De exaampjes waren lachertjes. De valsspelertjes waren niet op één handje te tellen. Het competentiecentrumpje greep niet in, zodat de ettertjes vrij spel hadden. Helemaal op het eind kwam dan toch nog een delegatietje het onverwarmde leslokaaltje binnengestoven, maar meer dan een druppeltje op het hete plaatje was dat niet. Het kalfje was al lang verdronken. Er heerste een anarchietje van ik zal je even. Een zwartje dat steevast zijn busje miste, kwam zijn roesje uitslapen op het achterste bankje. Anderen vulden het schooldagje met het spelen van computerspelletjes. Gezellig was het sfeertje niet. Na het opleidinkje en het eindwerkje - een lachertje - volgde nog een stagetje van zes weekjes. Eerlijk gezegd voelde dat een beetje aan als een bevrijdinkje. Af en toe was er een bedrijfsbezoekje of mochten we naar een beursje. In lagere schooltjes mochten we herstellinkjes uitvoeren. De leraarskamertjes waren gezellige plekjes, voorzien van koffiemachientjes met lekkere geurtjes en smaakjes. Na elk lesje weerklonk het schelle schoolbelletje. De kleutertjes aten 's middags gedwee hun boterhammetjes. Ik onderhield de laptopjes, de desktopjes en de andere randapparatuurtjes in het computerklasje. Ik speelde met geheugenlatjes en processortjes, deed de nodige updatejes en installeerde service packjes. Ik zoog alle stofjes netjes weg. De muisjes en pc'tjes werden weer verenigd. Ik tekende netwerkjes uit voor het opzetten van vlan'etjes. Morgen drukken de jongens en meisjes weer op het powerknopje. Ze zullen niet weten wie hun machientjes sneller heeft gemaakt. 

Morgen zet ik opnieuw een reuzenstap opzij, aan de rand van de maatschappij.

Iedereen aan de iPad op school: need of nice to have?

Onderstaand artikel van mij werd onlangs gepubliceerd in het derde nummer van EduBIT-info (jaargang 1, nummer 3), het driemaandelijkse tijdschrift van de vakvereniging voor ICT-coördinatoren en directeurs omtrent ICT-beleid en ICT-beheer.

Wie een beroep wil doen op mijn diensten voor het schrijven van ICT-gerelateerde artikels of voor de job van pc- en netwerktechnicus of ICT-coördinator, mag mij altijd per e-mail contacteren via dit weblog (struyf2@hotmail.com).

 

Stelt u zich een middelbare school voor waar alle leerlingen én leerkrachten hun eigen iPad hebben. In september wordt dit werkelijkheid voor 700 leerlingen en 100 leerkrachten in de Sint-Jozefshandelschool en het Sint-Pieterscollege van Blankenberge. Pionierswerk in onderwijzend Vlaanderen? Zeker. Meteen dringen zich echter een aantal praktische vragen op maar ook fundamentele, zoals : zijn tablets in de klas louter de hype van het ogenblik (en sterven ze per definitie binnen afzienbare tijd een zachte dood) of zorgen ze integendeel voor een onomkeerbare omwenteling die leerlingen en leerkrachten op een compleet andere manier zal doen leren en aanleren?

In de kuststad is men alvast niet over één nacht ijs gegaan. Het proefproject met een iPad-klas tijdens het lopende schooljaar was dermate overtuigend dat de directie begin ’12 groen licht gaf voor een heuse iPad-school. De argumenten van het schoolbestuur zijn van velerlei aard. Tablets hebben een motiverende invloed op leerlingen en dagen hen uit om zelfstandig met leerstof om te gaan. Een Britse studie, uitgevoerd op de schoolvloer, toont aan dat schoolprestaties verbeteren. Het ex cathedra lesgeven van weleer maakt plaats voor een nieuwe relatie tussen leraar en leerling, waarbij iedereen van en aan elkaar leert. Differentiatie wordt gestimuleerd omdat leerlingen zich op eigen tempo bepaalde leerpaden eigen moeten maken. Het beleid dat gericht is op gelijke onderwijskansen krijgt een duwtje in de rug, aangezien de iPad na schooltijd mee de (overigens veel lichtere) rugzak in gaat en een nieuwe rol vervult binnen het gezin. Zo gaat uiteindelijk niet alleen de school maar ook het gezin aan de iPad.

Allemaal goed en wel, maar is zo’n iPad betaalbaar voor een doorsneegezin? Leerlingen (lees: de ouders) financieren gedurende drie jaar (€40 per trimester) een deel van hun iPad. Vanaf het vierde jaar is de tablet van hen. Wie zijn iPad eerder wil aankopen, kan dit bij het begin van elke jaarschijf doen aan restwaarde. iPadden kost geld – denk maar aan de investeringen in een volledig draadloos (én beveiligd) netwerk en de betalende apps -  , maar heeft ook gunstige effecten op een aantal uitgavenposten van ouders en scholen. Het aantal kopieën per leerling zou drastisch moeten dalen. De klassieke boekenlijst wordt korter (digitale handboeken zijn duurder dan papieren handboeken, maar zijn wel altijd up-to-date). Printers en cd-spelers verliezen aan belang. Zakrekenmachines en atlassen worden overbodig.  

De algemene invoering van de tablet heeft niet alleen repercussies voor leraars en leerlingen, ook uitgeverijen en lerarenopleidingen zien zichzelf in vraag gesteld. Zij staan voor de zware uitdaging om lesmateriaal te herdenken en vertalen naar tablets én hun gebruikers. Per slot van rekening is en blijft onderwijs een opdracht van en voor mensen.

De bril

Het allermooiste is het allerpijnlijkste. In mijn geval is het allerpijnlijkste ook het allermooiste. Ik ben een meester in de zelfkwelling. Ik fluister mezelf in dat ik niet mag genieten. Ik verbied mezelf gelukkig te zijn. In de herfst en de winter sluit ik mijn ogen, maandenlang, alleen vergezeld van Bach in de koptelefoon. In de lente en de zomer draag ik een zonnebril, waarmee ik iedereen kan zien en niemand mij. Ik spreek onbekende vrouwen aan op straat en zeg hen dat ik een zonnebril draag omdat hun schoonheid mij anders zou verblinden. Zelden of nooit brengt de dame vervolgens haar wijsvinger naar haar slaap, meestal lacht ze het wit van haar ogen bloot en zegt: Jij bent lief.

(Z)waar

Al wat je schrijft, is zwaar, zei ze.

Al wat ik schrijf, is waar, zei hij.

Nog voor ze het konden uitpraten, waren ze al uitgepraat. 

Chipolata

Per abuis kocht ik deze week een pak chipolata bio in mijn supermarkt. Chipolata bio bekt goed, maar ik krijg het niet naar binnen. De naam alleen al doet mij walgen. Cheapolata. Chipolatamazitten. Chipolata heeft letterlijk niets om het lijf. Het stinkt. Het is lachwekkend dun. Het smaakt nergens naar. Eromheen zit een verdacht vlies dat halsstarrig weigert te breken tussen vork en mes. De saus is een aanslag op maag- en darmstelsel. De afwas is een marteling. De sporen wegschrobben doe je niet zomaar. Toen ik nog een broekie was, serveerde mama menigmaal de snelle chipolatahap op mijn bord. De dwergpincher onder tafel zat gelukkig mee in mijn complot. Chipolata lacht varkens uit in hun snuit. Ik snap niet hoe mensen deze tering achter de kiezen krijgen. Worsten horen niet lang en dun te zijn maar dik en onplooibaar. Het bord is een spiegel van mijn spijsvertering als ik chipolata zie liggen. Kijk daar, een dunne darm van een meter of vier. Bijgevolg: boerenworst of geen worst. En nog liever pens. Wit of zwart. Met gekookte aardappelen en appelmoes verdomme.  Morgen serveer ik vaal en bedorven varken aan kippen en katten.

#Wijvenweek Inhaaldag - Het multitaskende super(man)wijf

Ik heb het allemaal in mij. Ik ben man én vrouw. Ik bestier alles. Het is een kwaliteit, for sure, maar ook een gebrek. Ik ben een kameleon met mensenbloed. Flexibiliteit is my middle name. Ik ben een man als je tussen mijn benen kijkt. Ga achter mij staan en ik ben een vrouw. Trompe l'oeil. Ik tover als man en ik betover als vrouw. Ik doe het allemaal. Ik kook, ik strijk, ik doe boodschappen, ik doe de financiën, ik maai het gras, ik netwerk, ik werk net. Als het man-zijn mij zwaar te moede wordt, dan sluit ik mij op in de slaapkamer en kleed me om tot vrouw, scheer mijn gespierde schenen en kuiten die razend sexy worden met een negencentimeterhak eronder. In de levensgrote spiegel zie ik een mens staan met mannelijke kenmerken en een vrouwelijke inborst. Er zijn zoveel dingen in het leven die ik hartstochtelijk mis als man. Menstrueren, bevallen, een man gek maken, begeerd worden, elke week naar de kapper, nagefloten worden. 

De #wijvenweek was a relief. Carnaval voor blijvers. Een betonmolen die tot het einde der tijden blijft draaien. In de molen: zand, veel mannelijk zand en cement, spaarzaam vrouwelijk cement. Indien ooit de motor van de molen de geest geeft en de brei in de kruiwagen moet, dan zal er een mens uitkomen. In afwachting maken we het beste van the best of both worlds.