MELANCHOLIA.

Ik loop voor mijn leven

Zo van die dagen. Een zon - de zon - die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat van jetje geeft. Boeren die het gras keren dat bulkt van de pollen. Een expert die graspolkoorts creërt op de radio. De drempel is overschreden. In het grootwarenhuis en op straat zie ik het ene stel superbenen na het andere. Gladgeschoren en herboren. Elk jaar denk ik dat het het jaar van de mooiste benen wordt. Juni wordt alvast rokjesmaand, lees ik op het net. Mensen zitten en liggen buiten. Iedereen aan de cornetto. Alle cabrio's rekken hun schouders tot achter hun oren. Cabriorijders hebben een klein pietje, prevel ik, wanneer er weer eens eentje mij passeert en de snelheidsbeperking aan zijn laars lapt. 
Toen ik gisteren over de aankomststreep van Kortrijk Loopt kwam gelopen, werd ik achternagezeten door een colonne zwaantjes, die de winnares van de Knack Weekend Ladies Run - een half uur na mij van start gegaan - begeleidde. Zo krijg je quasi gelijktijdig twee tegenstrijdige gevoelens in de nek geduwd. Euforie hand in hand met vernedering. Drie kwartier later, na gedoucht te hebben in het gezelschap van een verschrompeld geslacht (don't panic! tijdens een zware fysische inspanning gaat al het bloed naar de benen en armen, dat komt wel weer goed!), kroop de laatste deelneemster de berg naar de aankomst op. Ze werd gegangmaakt door het dochtertje, de hond en nog wat ramptoeristen. De laatste paar hectometers duurden een eeuwigheid. Daar, ter hoogte van de uit de kluiten gewassen chronoklok, wachtte de ultieme beloning voor elke vrouw die de finish overschreed: een voor een kwart gevuld plastic bekertje Liefmans on the rocks. Mijn veertiende medaille was het, één na één bijeengelopen en -gefietst. Een muur in huis hangt intussen aardig vol met metaal. Ook de borstnummers houd ik, gedisciplineerd als ik ben, bij. Tegen het einde van dit loopseizoen moeten daar nog een drietal exemplaren bijkomen. Hoogst uitzonderlijk loop ik komend weekend niet voor eremetaal. Het is in mijn eigen achtertuin te doen en het evenement kreeg de titel Trappistenloop opgespeld. Ik lust wel trappist, maar ik mag het niet drinken. Ik lijd aan een sociale ziekte. Ik loop voor iemand anders. En voor zijn voeten.  

Wow

Hoe ze fluks naar binnen schrijdt, tot in de achtertuin van het hof van eden. Hoe ze haar komst met een sms'je aankondigt, tot op de minuut nauwkeurig. Hoe ze zich laat zoenen door een man half zo oud. Hoe ze mijn naam over 'r gebalsemde lippen gooit, overgoten met een heerlijk authentiek Antwerps - Deurns - sausje. Hoe haar montuur klasse verraadt. Hoe ze de nieuwe schoenenoogst op de tafel stalt en langs haar neus weg zegt dat de verkoopster zich decennia van leeftijd vergiste. Hoe niet één grijze verraadster haar kruin bevolkt. Hoe ze na tien minuten al naast me zit, volkomen gebiologeerd door een tablet. Hoe ze vroeger hield van Hugo Schiltz, een man zo schoon dat ze hem vandaag niet meer kunnen maken. Hoe ze volleerd lacht als een Flairmodel wanneer ze het kleinood mag vasthouden. Hoe haar perfect bewaarde wangen gaaf en glad zijn als boerenboter. Hoe ze met een knipoog mijn verboden koekje bij de koffie in dank aanneemt en geruisloos nuttigt. Hoe ze elk woord hoort en verstaat, al komt het van ver buiten 't Stad. Hoe ze weer naar buiten gaat, majestueus de Groenplaats op, als een ijsdanseres voor een bisnummer, ruikertjes van het ijs rapend met behulp van net niet kadukke knieënknoken. Hoe ze een afscheidszoen tot kunst verheft en me in het oor fluistert "dat ze me alle succes toewenst want dat ik het zal nodig hebben". Zo wil ik ook waardig oud worden. Wow. 

Een zondag in het vizier

Ik ging een paar meter achteruit en zette me neer op een grasbult, rustig in- en uitademend, de smartfoon in de hand. Een oude man met grijswit haar en brave snor ontfermde zich over haar. Ze keek zwijgend naar hem op en lachte aarzelend toen hij zijn hand op haar elleboog legde. Ze zette haar linkervoet voor haar rechter, een beetje zoals boksers hun prooi aftasten, maar dan minder zeker van haar stuk. Toen moest de boog gespannen worden met de verketterde rechterarm, die jaren na de dubbele breuk nog steeds niet de kracht van weleer had teruggevonden, tientallen geduldige kiné-sessies ten spijt. Haar rechteroog lag op de pijl toen die vertrok. Zoef. Fladder. Sidder. Scoreloos, maar wel nog net op het vierkanten vlak waarop een roos was afgebeeld. De tweede pijl leverde een dikke acht op. Toen liet de man haar helemaal los, nog even over haar blonde bol aaiend.

Handboogschieten heeft iets van darts. Je mikt een pijl naar een roos, maar daar houdt elke vergelijking op. Boogschieten vereist kracht en concentratie. Afgetrainde lichamen. Buitensport. Darts vereist een varkenskop, een blubberbuik en op de oksels na her en der opgenaaide sponsorembleempjes. Dichtgeslibde lijven, oorringen en piercings. Achterkamertjes van zwartgeblakerde volkscafés zonder rookafvoerinstallatie.

Haar drie initiatiepijlen waren verschoten. Ze gaf de boog weer af, draaide zich om, liep de helling op en kwam naast me zitten. Papa, ik heb geen kracht meer in mijn arm. Het komt nooit meer goed. Ze begon spontaan te huilen. Maak je maar geen zorgen, schat. In het leven draait het niet om kracht, maar om precisie.

Ik ben je niet vergeten, Wouter (en Frank ook niet)

Gent, 27 september 1984 - Mezzanego (Italië), 9 mei 2012

Moeskroen, 6 november 1974 - Saly (Senegal), 12 oktober 2009

 

 

Manifesto

Strak in het pak zit ik, zit hij, zit het Praesidium. Alle toeters en bellen zijn weg. Ik voel me Mark Hollis, de zanger van Talk Talk die gaandeweg synthtapijten ging oprollen en zonder aarzelen meegaf met spullenhulp. Op de duur al het muzikaal personeel weg. Alleen nog stilte.

Het zaailand is klaar. Het werk is àf. Weg franje, weg CSS. The medium is not the message. The manifesto is the message. Onverdroten en noest schrijf ik de ideologie van de Grote Wereldstaking neer. Er zal een dag komen dat het weblog MELANCHOLIA een Manifest wordt dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Zwart op wit, met heel af en toe nog een vluchtstrook grijswaarden. 

Ik zit op een eiland en vaar binnenkort naar een ander. Anders zal het niet zijn.

5j x 140t

Naar het schijnt zit ik vandaag precies vijf jaar op Twitter. Ik heb het van anderen, zelf ben ik daar niet zo mee bezig, al moet ik ook dat weer relativeren omdat roemvolle jaartallen mijn dada zijn. Een mens wil bij zo'n gelegenheid wel eens gaan grasduinen in zijn archief. Mijn archief neemt intussen, na jaren intensief verblijf in alle uithoeken van het internet, significante proporties aan.

In de loop der tijden heb ik mij bezondigd aan het schrijven van allerlei zooitjes en zootjes, van ultrakort tot slaapverwekkend lang. Koelbloedig, hekelzwanger, badinerend, ironiserend, cynisch, dichtend en woordenloos. Alle denkbare gemoedsgesteltenissen zijn onderhand de revue gepasseerd, de toppen van mijn vingers kwellend tot het bloed besloot halverwege de vingerknoken rechtsomkeer te maken.

Ooit werd ik door de meerderheid van de middelbare klas de koning van de oneliner genoemd, een eretitel die ik pront en met de nodige egards droeg. Decennia later hoeft het dus niet te verbazen dat ik me nog steeds het best voel daar waar een mens niet de kans krijgt oeverloos woorden te kakken: Twitter. 

Daar sta ik dan, vijf jaar later, met 20 500 tweets op de teller, terwijl ik gestalkt word door 500 volgers en op mijn beurt geabonneerd ben op 700 en nog wat mannen en vrouwen met 140 karakters.  Zij die enige dedain vermoeden bij voorgaande zin, dien ik teleur te stellen. Twitter is mijn favoriete sociale medium. Geen gedraai rond de pot. Regelmatig een gat in de nieuwsmarkt waar een twitteraar induikt. Fijnbesnaarde humor. Geen gedoe met likes, geen vriendjespolitiek, geen reactie om de reactie zoals op dat verderfelijke en kankerverwekkende Facebook, niet meer of niet minder dan de hoerenbuurt van het internet. Facebook is vuil en achtersteeglijk. Het krioelt er van de stront- en vuurvliegen. Een fatsoenlijk mens loopt er doorheen met gebogen hoofd en de hand op de knip.  

Vaak reeds heb ik overwogen Facebook te verlaten. Facebook ergert me van langsom meer. Ik heb nog nooit ook maar één seconde overwogen Twitter vaarwel te zeggen. Ik ben een kwaliteitsmens. Twitter is Champions League, terwijl Facebook meestal in provinciale speelt en heel soms in bevordering. 

De mens is een seksueel wezen (en ook macht is van alle tijden)

De mens is een seksueel wezen. Om heel precies te zijn: mannen en vrouwen zijn seksuele wezens. Ze doen het heel af en toe ter verwekking, meestal omdat seks lekker is, of om de man/de vrouw een plezier te doen, of ook nog uit gewoonte of zelfs uit verveling. Soms doen ze het ook omwille van de macht. Macht is dwang, uitgesproken of onuitgesproken. Meestal oefent de man die macht uit op de vrouw, tenzij het een matriarchale samenleving betreft. 

Vrouwen worden niet zelden als lustobject bekeken. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. Vrouwen verleiden, mannen komen in verleiding. Wat onschuldig begint, kan schuldig eindigen. Ik zat ooit op een avond in een trein in Brussel. Het was nieuwjaarsbal voor de ambtenaren geweest. Op de bank naast mij zaten twee mannen en een vrouw, alledrie ambtenaar en stomdronken. De vrouw had haar schoenen uitgedaan, de twee mannen  streelden elk een voet. Ik weet niet wat er verder is gebeurd die avond, op en af de trein. In se begint alles onschuldig. Misschien ben ik een beetje ongezond achterdochtig. Nog steeds ga ik kokhalzen als ik de verkrachtingsscène uit The Accused terugzie. Jodie Foster op een flipperkast, een leger geilaards om haar heen. Iemand sluit de vouwdeur. In het café doet de dienster alsof haar neus bloedt. Een man daagt een ander, wat simpel, exemplaar uit. Niemand wil onderdoen. Seks is competitie.

Waar macht is, is machtsmisbruik. Het glazen plafond wordt herschapen tot gebarsten plexiglas wanneer macht wordt omgezet in misbruik. Zoals de voorruit van een auto. Iemand maakt een slipper, gaat uit de bocht, de ruit wordt ondoorzichtig, de vrouw ondergaat en gaat onder. De man dreigt. Durf dit niet naar buiten te brengen of...

Observeer jonge jongens en speelgoed. Ze eigenen zich snel dingen toe. Dit is van mij. Mannen zijn ergens diep van binnen grote jongens met speelgoedmanieren gebleven. Dit is van mij wordt die is van mij. Ik wil niet veralgemenen. Niet alle mannen zijn blijven steken in hun kindertijd. Deftige mannen die vrouwen met respect en zonder machtsvertoon behandelen, ze bestaan. Het is het zeldzame soort mannen waarmee ik kan opschieten. Met de anderen onderhoud ik geen contact. Ze zijn een blaam op mijn geslacht, een schandvlek. 

Zet twee mensen samen en je krijgt potentieel een machtsstructuur. Overste en ondergeschikte. Dit soort van relaties is letterlijk overal. Niet alleen op de werkvloer. Je ziet het in de Kerk, in de politieke partij, in de sportclub, in de supermarkt, noem maar op. Mannen zijn tijgers. Ze sluipen met engelengeduld op hun prooi af, ze ruiken de kwetsbaarheid, ze zijn poeslief tot de prooi van hen is. Eens zover gaan ze pijlsnel te werk. Beet in de nek, houdgreep, bevrediging. Vervolgens, wanneer het vuur gedoofd is en het besef uit een broeierige droom ontwaakt, volgt de ontkenning. Als die niet helpt, treedt ten slotte de bedreiging in werking. Zwijgen zult gij en desgevallend uit mijn hand eten, als een vogel in een kooitje.

Ik heb het erg moeilijk met mannen die dergelijke feiten kapotminimaliseren. Ze heeft het uitgelokt, ze wilde het zelf zo graag, ze bood geen weerstand, ik zie haar graag, ze brengt mijn hoofd op hol. Ik zeg: ach, lul, loop niet te misbruiken en dominant te wezen, draag vrouwen op handen in plaats van uw handen onder hun rokken te schuiven. Heb respect voor haar, en dus ook voor uzelf.  

Niemendalletjes

In een onbewaakt momentje schreef ik me zes maandjes geleden in voor een opleidinkje tot pc- en netwerktechnicusje, georganiseerd door een vzw'tje en een competentiecentrumpje van overheidswege. Ik volgde braafjes de lesjes. Eén van de lesgevertjes was een uitgeweken Molukkertje met een sissend spleetje tussen de snijtandjes. In het weekendjes placht hij zich onledig te houden als dansertje in een discotheekje. Binnen het studentenheir zaten jongetjes die op jeugdige leeftijd het spoortje reeds bijster waren. Geen diploma'tjes, geen getuigschriftjes. Er zaten regelrechte ADHD'ertjes bij. De toetsenbordjes, harde schijfjes en kastjes moesten er alras aan geloven. De exaampjes waren lachertjes. De valsspelertjes waren niet op één handje te tellen. Het competentiecentrumpje greep niet in, zodat de ettertjes vrij spel hadden. Helemaal op het eind kwam dan toch nog een delegatietje het onverwarmde leslokaaltje binnengestoven, maar meer dan een druppeltje op het hete plaatje was dat niet. Het kalfje was al lang verdronken. Er heerste een anarchietje van ik zal je even. Een zwartje dat steevast zijn busje miste, kwam zijn roesje uitslapen op het achterste bankje. Anderen vulden het schooldagje met het spelen van computerspelletjes. Gezellig was het sfeertje niet. Na het opleidinkje en het eindwerkje - een lachertje - volgde nog een stagetje van zes weekjes. Eerlijk gezegd voelde dat een beetje aan als een bevrijdinkje. Af en toe was er een bedrijfsbezoekje of mochten we naar een beursje. In lagere schooltjes mochten we herstellinkjes uitvoeren. De leraarskamertjes waren gezellige plekjes, voorzien van koffiemachientjes met lekkere geurtjes en smaakjes. Na elk lesje weerklonk het schelle schoolbelletje. De kleutertjes aten 's middags gedwee hun boterhammetjes. Ik onderhield de laptopjes, de desktopjes en de andere randapparatuurtjes in het computerklasje. Ik speelde met geheugenlatjes en processortjes, deed de nodige updatejes en installeerde service packjes. Ik zoog alle stofjes netjes weg. De muisjes en pc'tjes werden weer verenigd. Ik tekende netwerkjes uit voor het opzetten van vlan'etjes. Morgen drukken de jongens en meisjes weer op het powerknopje. Ze zullen niet weten wie hun machientjes sneller heeft gemaakt. 

Morgen zet ik opnieuw een reuzenstap opzij, aan de rand van de maatschappij.

De bril

Het allermooiste is het allerpijnlijkste. In mijn geval is het allerpijnlijkste ook het allermooiste. Ik ben een meester in de zelfkwelling. Ik fluister mezelf in dat ik niet mag genieten. Ik verbied mezelf gelukkig te zijn. In de herfst en de winter sluit ik mijn ogen, maandenlang, alleen vergezeld van Bach in de koptelefoon. In de lente en de zomer draag ik een zonnebril, waarmee ik iedereen kan zien en niemand mij. Ik spreek onbekende vrouwen aan op straat en zeg hen dat ik een zonnebril draag omdat hun schoonheid mij anders zou verblinden. Zelden of nooit brengt de dame vervolgens haar wijsvinger naar haar slaap, meestal lacht ze het wit van haar ogen bloot en zegt: Jij bent lief.

(Z)waar

Al wat je schrijft, is zwaar, zei ze.

Al wat ik schrijf, is waar, zei hij.

Nog voor ze het konden uitpraten, waren ze al uitgepraat.