MELANCHOLIA - меланхолия

Kippenvel: Wim Mertens - As Ifs

Download As Ifs

NYC - The film of WARP

Live performances, interviews and animated surprises from Battles, Jamie Lidell, Flying Lotus, !!!, Clark, Hudson Mohawke, The Hundred In The Hands, Born Ruffians and Pivot. Directed by Lorenzo Fonda and produced by Warp Films/Mighty8. In loving memory of Jerry Fuchs.

Essential. Elemental. Fundamental. Influential.

Studio Sukkel

De pokkeherrie verspreidende etherlingen, ik wil ze geen eten geven, zelfs geen borrelnootjes na half tien. Er was een tijd dat er nog geluid uit het behang kwam, stijlvol, smaakvol, ernstig en onderhoudend tegelijk. Radio maken was een vak, bedreven door vakjongens en vakmeisjes. Vandaag druipt er alleen nog gekweel en gekwebbel uit de transistor, geproduceerd door wegwerpstoeipoezen die al blij zijn als ze miauw kunnen zeggen. Ik kan Jef Lambrecht begrijpen. Net als hij kan ik het niet meer aanhoren. Het valt me op dat ik me steeds vaker erger aan radio. Ooit zal er een dag komen dat ik mijn radio uit het raam zwier en mijn heil uitsluitend nog zoek bij internetradio (presentatie- en reclameloos). Lang zal dat niet meer duren. Het vak van presentator wordt steeds vaker en steeds schaamtelozer mismeesterd. De kip of de steenezel die de koptelefoon past, trekke hem aan. Tomas De Soete is een flauwe plezante, een hele flauwe zelfs. Rosse Linde die hem gezelschap houdt tijdens de werkuren, kan goed giechelen, zeer goed zelfs, maar meer zit er helaas niet in. Tomas' beddegenote Siska Toeters is de vleesgeworden radio-incompetentie. Sam De Bruyn hoort vooral zichzelf graag praten. Sofie Lemaire doet in haar programma waar ze erg goed in is: van krommenaas gebaren. Peggy De Meyer heeft geen stem om het nieuws te lezen, beschikt over een weinig benijdenswaardige uitspraak en struikelt om de haverklap over haar woorden. Kristien Maes presenteert alsof haar publiek alleen uit Ketnettertjes bestaat. Nooit een onvertogen woord, altijd afgelikt en clean. Street credibility: zero. Ik beken: allemaal Stubru-illustraties. Er is dan ook geen enkel ander radiostation zo diep gevallen. Daar kan zelfs Christophe Lambrecht niets aan doen.

The rise of electronic music

Elektronische muziek is een groot stuk van mijn leven en in één adem is het mislopen van het concert van Kraftwerk op Pukkelpop afgelopen zomer een groot zwart gat in datzelfde leven van me. De doorbraak van het genre - pakweg vanaf de tweede helft van de jaren zeventig - loopt naadloos gelijk met mijn doorbrekende radiofähigkeit. Afgelopen nacht stootte ik toevallig op The rise of electronic music, een (zeer lange) documentaire van de hand van de BBC die haar gelijke niet kent. Diepgaande interviews met de helden van toen die nu grijzende ouwe zakken zijn geworden (Phil Oakey van The Human League houdt er een enigszins andere snit op na, om maar iets te noemen). Een niet te stuiten stortvloed aan archiefmateriaal, piepjonge snaken die tokkelen op hun Korg (geweldig om de eerste stapjes van Depeche Mode in de muziekbizz terug te zien!). Neen, niet zomaar een rap rap in elkaar geflanste docu, maar een echte geschiedenis van naar ik schat een paar uur. Wat je hier ziet passeren, doet elke liefhebber van het genre ogenblikkelijk saliveren: Kraftwerk, Giorgio Moroder, Throbbing Gristle, Gary Numan, The Human League, Depeche Mode, Yazoo, John Foxx, Cabaret Voltaire, Visage, Heaven 17, Joy Division, New Order en ga zo maar door. Kijk en vergelijk.

via videosift.com

Blue Monday

Omdat het vandaag nog altijd een dijk van een dance track is. Omdat deze versie live werd gespeeld in de studio's van de BBC en niet uit een DAT recorder gerold kwam. Omdat Bernard Sumner die dag compleet foute kledij droeg en mij sterk deed denken aan de Bent Van Looy van vandaag. Omdat ik als puber heimelijk verliefd was op toetseniste Gillian Gilbert. En omdat u volgende week geheid weer een blauwe maandag tegemoet gaat.

Weg met de honden

 

Ik ben al lang niet meer into dogs. Ik heb mijn bekomst van deze viervoeters met chronische snotneus. Ooit heb ik zelf nochtans een exemplaar gehad, een dwergpincher - het was eigenlijk de hond van mijn ouders - , maar dat is totaal fout gelopen. Het beest plaste het behangpapier tot prak en toen het die onhebbelijkheid had afgeleerd, werd het in een lijf-aan-lijf gevecht met een bouvier net niet uiteen gereten. Na een lange revalidatie kreeg de snuiter suikerziekte, werd het blind en zag het niet hoe het verlossende spuitje in zijn achterbil werd geprikt.
Ook vandaag, intussen een paar decennia later, voel ik voor honden veeleer afkeer dan sympathie. In mijn straat zijn nieuwe buren komen wonen met zo'n bijgeleverde hardcore blaffer.  Bijgevolg verstoort dit beest mijn joggings in de duisternis, meer nog: het suggereert dat ik een inbreker in hart en nieren ben. Terwijl ik geen vlieg kwaad doe. Vroeg of laat - eerder vroeg - sla ik deze canis op zijn muil.
De apathie voor het ene en de sympathie voor het andere zijn misschien causaal met elkaar verbonden. Feit is dat ik al een tijdje into cats ben. Een kwartet is hier zowaar gedomicilieerd, kan je nagaan. Nooit gedacht dat ik ooit katten zou strelen, drie maal daags hun voederbak zou vullen en de Tom & Co zou betreden voor hoogkwalitatief kattenvoer.
Geef mij maar katten. Veel kleiner risico op burenruzies. Vangt al eens een rat of  een muis. Maakt niet teveel kabaal. En, niet onbelangrijk in dit tijdvak, een kat heeft een véél kleinere ecologische voetafdruk dan een hond. Geen speld tussen te krijgen. 

LFO - LFO

Ik heb lange tijd gedacht dat geen enkele (re)remix van 'LFO (Leeds Warehouse mix)' van LFO het origineel zou kunnen evenaren, laat staan overtreffen. Toch ook in deze met twee woorden spreken, want wat Luke Vibert naar aanleiding van de Warp20 box uit zijn laptop schudt, is angstwekkend goed.

Download 1-06 LFO

The greatest kitsch

Salamisering leidt tot eenheidsworst, om dat te snappen hoef je geen beenhouwer te zijn geweest. Onlangs degradeerde Studio Brussel zijn luisteraars weer tot kiesvee voor de jaarlijkse fel overroepen editie van The Greatest Switch, een populariteitspoll voor dancemuziek, een top-100 uitgesmeerd over 8 uitzenduren. Ik heb stilaan een broertje dood aan de poll-itis van Studio Brussel. De top-100 aller tijden, de top-100 van de metal, de top-100 dance. Platte marketingtrucs van platenmaatschappijen om de verkoop - al eeuwen in vrije val - aan te zwengelen. Wekenlang push push push in letterlijk alle programma's op de zender. Presentatie door een tuttebel en een broekie die van het genre hoegenaamd geen kaas gegeten hebben. Debiele quizjes tussendoor (we hebben een nummer uit de lijst vervormd, als je weet om welke track het gaat, bel dan vliegensvlug naar blablabla). Mensen opbellen die hun top-3 hebben ingestuurd en niet verder geraken dan de opmerking dat ze het een goed nummer vinden. Zucht.

Ik hou van dance music, heb er jarenlang mijn boterham mee verdiend en ben op mijn gezegende leeftijd nog steeds gefascineerd door het genre. Maar The Greatest Switch, de hoogmis van dansbare middelmatigheid, laat ik met de glimlach passeren. Dancemuziek is een ernstig vak en laat je best niet over aan Johnny's en Marina's die op een watertje de weekendnacht wegdansen en op commando belachelijke smoelen trekken voor de voyeuristische camera's van GUNKtv.

Wat is dance? En wat is geen dance? Daar begint het al. Ik beschouw Massive Attack niet als dance, terwijl ik dat van Madonna dan weer wel vind. Dat laatste geldt ook voor Michael Jackson, maar geen spoor van te bekennen in de lijst. Funk en soul? Niente. Dat is van vóór onze tijd meneer. Hiphop vind ik bij uitstek dansmuziek, maar geen spoor van dit genre. Zelfde opmerking voor acid jazz, dubstep,... Zo'n jaarlijkse poll leidt trouwens steeds weer tot een hoop eendagsvliegen (hits uit het recente verleden) die de plaats van evergreens inpikken en de geloofwaardigheid van The Greatest ... een ferme knauw geven. Radioactivity van Kraftwerk verdwenen uit de lijst ten voordele van Murumbi van Tocadisco om maar iets te zeggen. Hallo-oh? Monotonie (nochtans niet per definitie een slechte eigenschap voor dance) en bloedarmoede troef. Ter illustratie: 4 tracks van Daft Punk in de top-25. Daft Punk is een hopeloos overroepen niemendalletje in de pels van de dancemuziek, maar dat zal de voters (eenheids)worst wezen. Nummers van bedenkelijk allooi krijgen zo een plaats die ze geenszins verdienen, louter en alleen omdat een groepje stemmenronselaars erg goed zijn best doet. Ocharme die Bonzai-fundamentalisten. Hoe oud zouden ze intussen zijn, by the way?

Ik heb me toch even de moeite getroost de top-100 van 2009 onder de loep te nemen. Ruwweg hoort één derde - zo'n 35 tracks - daar niet in thuis. Een objectieve mening? Tuurlijk niet, maar ik beschouw me wel een klein beetje als kenner. Wat moet er dan wél in de lijst staan volgens jou? hoor ik u al zeggen. Eerlijk? Geen flauw idee. Maar wat ik wel weet, is dit: dance stop je niet in een top-100 en al zeker niet jaarlijks.

Tot slot nog een knuppel in het hoenderhok. Gewogen en te licht bevonden door MELANCHOLIA:

• Fischerspooner - Emerge
• Dj Rolando - Knights of the jaguar
• Daan - Housewife
• Justice - We are your friends/never be alone
• Daft Punk - Harder better faster stronger
• Daft Punk - One more time
• Zombie Nation - Kernkraft 400
• Robin S - Show me love (waarom blijft the Maxx dit haast wekelijks in zijn playlist opnemen?)
• Tiga - Sunglasses at night
• Leila K - Open sesame
• Underworld - Rez (als Underworld al een slecht nummer gemaakt heeft, dan is het dít wel)
• The Subs - Kiss my trance
• Mr Oizo - Flat beat
• Tiga - You gonna want me
• Crookers - Knobbers
• Samantha Fu - Theme from discotheque
• Feist - My moon my man (boys noize mix)
• Justice - Phantom part 2
• Neon Judgement - TV treated
• Ecstasy club - Jesus loves the acid
• Black strobe - Italian fireflies
• Justice - D.A.N.C.E.
• Soulwax - NY excuse
• Tocadisco - Murumbi
• Felix - Don't you want me?
• T99 - Anasthasia
• Djuma soundsystem - Les djinns
• Daft Punk - Rollin' & scratchin'
• Frankie Knuckles - Your love
• Goose - Bring it on
• Boys noize - And down
• Amnesia - Ibiza
• Bolz bolz - Take a walk (dima remix)

En al evenzeer verbaasd over het verdwijnen van deze nummers uit de lijst:

• Kraftwerk - Radioactivity
• Inner city - Big fun
• Green Velvet - Flash
• Deee-lite - Groove is in the heart
• Ron Trent - Altered states
• St Germain - Rose rouge

Warp20

Eergisteren een fijn pakketje in de bus gevonden uit Sheffield. Fijn pakketje? Correctie: een fantastische box muzikale voldoening van de allerbovenste plank naar aanleiding van de 20ste verjaardag van het Warp platenlabel. Ik zou hier een ellenlange lijst aan superlatieven kunnen bovenhalen waarom ik Warp het meest invloedrijke, baanbrekende, kortweg het allerbeste platenlabel uit mijn muzikale geschiedenis vind. Ik ga dat echter niet doen. Voor één keer laat ik de foto's voor zich spreken. Dit pareltje gaat mee mijn graf in, zeker weten. En voor diegenen die zich muziekkenner noemen en het nu in Keulen horen donderen: op welke planeet was u de afgelopen twintig jaar?

Did you know 4.0