MELANCHOLIA - меланхолия

Wie ben ik nog als ik gehaast ben?

De drukte van het leven lijkt steeds toe te nemen. Alles gaat sneller. Helaas zijn ook de verwachtingen hoger geworden. Het moet niet vandaag, het moest al gisteren.

In deze haast van het leven lopen we onszelf voorbij. We gebruiken gehechtheid, afkeer en begoocheling om het allemaal rond te krijgen. We zijn 'nu' hard voor onszelf, in de hoop 'later' gelukkig te zijn. We vinden geen ruimte meer voor ontspanning en vriendschap.

We hebben uiteindelijk alleen maar dit moment. Het verleden is niet meer dan een herinnering, de toekomst is maar een gedachte. Daarom is onze intentie respect en aandacht te cultiveren in ieder moment en waakzaam te zijn voor gehechtheid, afkeer en begoocheling.

Gedacht na middernacht

Voor wie er nog aan twijfelde: de Open VLD is een mannenbastion, een partij voor en van macho's. Vrouwen vormen een noodzakelijk kwaad. Nu mocht Gwendolyn Rutten het bekopen. Het voorzitterschap is een job voor mannen en als er per ongeluk toch een vrouw de stoel warmhoudt, duwen we haar - Annemie Neyts - er gewoon af, nietwaar Guy? *** Socialisten maken kapitale fouten, aflevering 472: Elio Di Rupo vindt de job van de mensen belangrijker dan hun gezondheid. Terwijl ik dacht dat gezondheid ons hoogste goed was. Laat ons dan ook stoppen met schijnheilig te zijn en mekaar op Nieuwjaar geen goede gezondheid meer wensen *** Kathleen Cools moet er echt voor gaan uitkijken dat ze niet élke vraag in Ter Zake op dezelfde stereotiepe manier stelt: 'mijnheer X, als ik dat zo allemaal lees en hoor, dan denk ik Y.' *** Boeren uit het programma Boer Zoekt Vrouw zijn wereldkampioenen in het bedenken en afdreunen van zegswijzen en spreuken, maar een normaal, beschaafd gesprek voeren, dat is net iets teveel gevraagd. We zullen wel zien, zei de boer, en hij ploegde voort... zonder vrouw. *** Als Frank De Winne 6 maanden in de ruimte kan blijven, dan moet Olivier Maingain dat ook kunnen. *** Vlaams minister Ingrid Lieten heeft een probleem met haar kapsel. Het probleem is dat ze helemaal geen kapsel heeft. *** Over foute kapsels gesproken: in Thuis spant dokter Bianca op dat vlak zonder concurrentie de kroon. *** Dan nog liever het vogelnest van Annemie Turtelboom. Vogels en bomen, dat matcht. *** 

World Builder

Het regent écht meer dan vroeger. Er wordt dus tóch naar mij geluisterd. Heel veel regen is een mooi begin, maar ik wil méér. Nachtvorst, ook overdag. Sneeuwstormen. Een spierwitte Kerst. Afgesloten zijn van de buitenwereld. Een metershoog sneeuwtapijt. Economie plat. Bevroren treinwissels. Afgeknakte bovenleidingen. Mist, hardnekkig en aanvriezend, citernes vol erwtensoep. Een onvervalste windhoos door mijn straat. Dikke, onuitwisbare sporen van vernieling. Bevroren, wat zeg ik, stukgesprongen waterleidingen. Weggewaaide daken. Modderstromen. Ik wil zoveel en ik krijg zo weinig. Laat me dan maar proberen om in alle bescheidenheid de wereld te verbeteren - al zou ik 'm liever helemaal opnieuw bouwen. From scratch.

via videosift.com

NYC - The film of WARP

Live performances, interviews and animated surprises from Battles, Jamie Lidell, Flying Lotus, !!!, Clark, Hudson Mohawke, The Hundred In The Hands, Born Ruffians and Pivot. Directed by Lorenzo Fonda and produced by Warp Films/Mighty8. In loving memory of Jerry Fuchs.

Essential. Elemental. Fundamental. Influential.

De pot op (met) school

Het dorp waarin ik woon, het blinkt nergens in uit. Doffe ellende. De tijd staat er al eeuwen stil. Er staat ook een kerk en die staat daar goed. De inteelt lees je van de zwijgzame gezichten af. De beter begoeden zoeken koortsachtig naar nieuwe tikkeltjes méér. De man rijdt met de BMW (een X3, want een X5 is te hoog gegrepen), de vrouw mag de Mini cabrio kwellen. Sinds afgelopen zomer hangt één dakhelft vol zonnepanelen. Dat soort mensen. U kent ze misschien wel. In mijn dorp staat ook een school, een basisschool. Al is staan een eufemisme. Zeg maar davert op haar grondvesten. Aan het hoofd staat een dame die zo hoog geklommen is via het ons-kent-ons-principe. Kleine zelfstandigen op hun kleinst. Maar dit geheel terzijde. Ik wil het even over de boodschap hebben, ja die.  In deze school staat een vrij nieuwe batterij toiletten, netjes gescheiden voor jongens, meisjes en gehandicapten. Helemaal volgens het boekje. Vaak echter zijn één of meerdere toiletten buiten gebruik. Vorige week was de hele vrouwengevangenis defect. Paniek en gegiechel alom. Bleven over: 5 (vijf) toiletten voor - ik wil er van af zijn - meer dan 200 schoolgangers. Meisjes op jongenstoiletten. Bweikes. No passaram, doe het maar lekker in je broek. De eerste machodrang bij jongens die nog op zoek zijn naar de baard in de keel en daarbuiten. Oude herinneringen komen boven. In mijn tijd stonken die hokken ook al, werden sloten verwrongen, hele rollen papier in de pot gedropt. Paper fist fucking. Mijn punt is: leerlingen verdienen meer respect. Want het onderhoudspersoneel - excusez le mot - veegt zijn gat aan het proper maken van de latrinaire ruimtes. Kinderen verdienen een propere bril, thuis en daarbuiten. Ik stop, mijn papier is op.

De gemiddelde vrouw is niet ideaal

Ik heb een verdomd goed beeld van de ideale vrouw, al ga ik dat hier niet wereldkundig maken. Daar zijn twee goeie redenen voor. Ten eerste interesseert de ideale vrouw mij niet. Een vrouw mag niet perfect zijn. De kloof met de gemiddelde man is zo al groot genoeg. Overigens bestaat de ideale vrouw niet en zelfs al mocht ze bestaan: het zijn uw zaken niet wat ik daaronder versta. Ik voel meer voor het ruwe diamant-type. Ik ben immers gek op boetseren en last but not least, de intrieste kruistocht door de aardse hel moet een uitdaging blijven. De ruwe diamant bevindt zich pal halverwege een continuum met aan het ene uiteinde de ideale vrouw en aan het andere uiteinde de verachtelijke gemiddelde vrouw. Gemiddelde vrouwen kunnen mij gestolen worden. Zij zijn het onwiedbare onkruid op het novemberkerkhof. Aan alle ellende die ze veroorzaken is er welgeteld één voordeel: ze zijn perfect kwantificeerbaar en dus detecteerbaar. Op zes verschillende manieren pluk je haar er zó uit. Ze draagt  in haar leven 4790 verschillende strings. Gebruikt 69 723 meter toiletpapier. 130 liter scheerschuim. Zweet 1700 liter tijdens het sporten. Vrijt 3760 keer. En is 2920 dagen ongesteld.

Studio Sukkel

De pokkeherrie verspreidende etherlingen, ik wil ze geen eten geven, zelfs geen borrelnootjes na half tien. Er was een tijd dat er nog geluid uit het behang kwam, stijlvol, smaakvol, ernstig en onderhoudend tegelijk. Radio maken was een vak, bedreven door vakjongens en vakmeisjes. Vandaag druipt er alleen nog gekweel en gekwebbel uit de transistor, geproduceerd door wegwerpstoeipoezen die al blij zijn als ze miauw kunnen zeggen. Ik kan Jef Lambrecht begrijpen. Net als hij kan ik het niet meer aanhoren. Het valt me op dat ik me steeds vaker erger aan radio. Ooit zal er een dag komen dat ik mijn radio uit het raam zwier en mijn heil uitsluitend nog zoek bij internetradio (presentatie- en reclameloos). Lang zal dat niet meer duren. Het vak van presentator wordt steeds vaker en steeds schaamtelozer mismeesterd. De kip of de steenezel die de koptelefoon past, trekke hem aan. Tomas De Soete is een flauwe plezante, een hele flauwe zelfs. Rosse Linde die hem gezelschap houdt tijdens de werkuren, kan goed giechelen, zeer goed zelfs, maar meer zit er helaas niet in. Tomas' beddegenote Siska Toeters is de vleesgeworden radio-incompetentie. Sam De Bruyn hoort vooral zichzelf graag praten. Sofie Lemaire doet in haar programma waar ze erg goed in is: van krommenaas gebaren. Peggy De Meyer heeft geen stem om het nieuws te lezen, beschikt over een weinig benijdenswaardige uitspraak en struikelt om de haverklap over haar woorden. Kristien Maes presenteert alsof haar publiek alleen uit Ketnettertjes bestaat. Nooit een onvertogen woord, altijd afgelikt en clean. Street credibility: zero. Ik beken: allemaal Stubru-illustraties. Er is dan ook geen enkel ander radiostation zo diep gevallen. Daar kan zelfs Christophe Lambrecht niets aan doen.

Democracy - democrazy

Planeet zonder ring(en)

Niet alle planeten zijn mij eender. Zo ver als mijn herinnering teruggaat, heb ik altijd een meer dan normale fascinatie gehad voor Saturnus, de planeet met de ringen en dus bij uitstek de meest vrouwelijke. Saturnus is anders dan de andere supernova's, een buitenbeentje binnen de spierwitte, onbereikbare melkwegen. Daar hou ik wel van. Nu ik er over nadenk: Saturnus heeft de morfologie van een goeie, ouwe vinylplaat. Geen toeval. I like the groove. De andere planeten uit ons zonnestelsel zeggen me weinig of niets. Daar kunnen hun goddelijke benamingen weinig aan veranderen. Mercurius doet me op de een of andere manier denken aan ontsmettingsalcohol. Venus klinkt ordinair. Mars mag ik niet eten. Jupiter, ja, Jupiter zou een eervolle tweede na Saturnus kunnen zijn. Uranus klinkt vies. De hydrofobe koudwatervrezer in me moet niet hebben van Neptunus. En bij Pluto maak ik steeds de associatie met voze hondenbrokken. Ik vergeet de Blauwe Planeet, ordinaire Aarde, brokkenpap zonder brokken. Waarom, o waarom werden ons de ringen niet gegund?

Media watcher

Leuk sfeertje, daar bij Sanoma dezer dagen. Vooral bij Humo lijken ze CEO Aimé Van Hecke rauw te lusten. Eerder deze week zag ik Humo-journalist Mark Schaevers bij Phara al sans limite inhakken op zijn baas en vandaag gaat collega Marc Didden nog een paar stappen verder in De Morgen.
In een kippenhok kan er maar één haan zijn, zei mijn grootvader altijd, zoniet dreigt het kalf te verdrinken nog voor het goed en wel op 'r vier poten staat. Als ze het ten kantore Humo these days over een kalf hebben, zou het wel eens over Goedele Liekens kunnen gaan.

Het is crisis, ja, maar een goed geleid bedrijf kan tegen een stootje en een betere bladenmaker dan Van Hecke zou niet toelaten dat een snotvod als Goedele ter meerdere glorie van één mediadel al een paar jaar gretig in de clubkas mag graaien en daar alle zuurstof opzuigt die andere en betere bladen wat meer ademruimte zou geven. Onder het personeel van Sanoma lijkt nu gelukkig ook stilaan de consensus te groeien dat niet Sanoma of zijzelf het probleem zijn, maar wel de eigen CEO, die behalve aan Goedele zelf ook aan het gelijknamige blad en aan de mislukte tv-plannen van de vuilgebekte diva al miljoenen euro's verpatst heeft en, o tragedie, misschien wel net hetzelfde aantal euro's dat hij nu meent te moeten besparen. Is het niet hoog tijd dat iemand eens een bloederig afgesneden paardenhoofd legt in het bedje dat Aimé voor zichzelf en la Liekens gespreid heeft? [...] Humo is van iedereen, Aimé, behalve van u. Blijf er dus af en ga gewoon weg. De Belgische spoorwegen zoeken een conservator voor het treinmuseum, heb ik gehoord, en Francesca Vanthielen heeft dringend behoefte aan een tangoleraar in eigen streek. Go your own way, Aimé, zoals Fleetwood Mac ooit zo mooi voorzong.