MELANCHOLIA.

Ik loop voor mijn leven

Zo van die dagen. Een zon - de zon - die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat van jetje geeft. Boeren die het gras keren dat bulkt van de pollen. Een expert die graspolkoorts creërt op de radio. De drempel is overschreden. In het grootwarenhuis en op straat zie ik het ene stel superbenen na het andere. Gladgeschoren en herboren. Elk jaar denk ik dat het het jaar van de mooiste benen wordt. Juni wordt alvast rokjesmaand, lees ik op het net. Mensen zitten en liggen buiten. Iedereen aan de cornetto. Alle cabrio's rekken hun schouders tot achter hun oren. Cabriorijders hebben een klein pietje, prevel ik, wanneer er weer eens eentje mij passeert en de snelheidsbeperking aan zijn laars lapt. 
Toen ik gisteren over de aankomststreep van Kortrijk Loopt kwam gelopen, werd ik achternagezeten door een colonne zwaantjes, die de winnares van de Knack Weekend Ladies Run - een half uur na mij van start gegaan - begeleidde. Zo krijg je quasi gelijktijdig twee tegenstrijdige gevoelens in de nek geduwd. Euforie hand in hand met vernedering. Drie kwartier later, na gedoucht te hebben in het gezelschap van een verschrompeld geslacht (don't panic! tijdens een zware fysische inspanning gaat al het bloed naar de benen en armen, dat komt wel weer goed!), kroop de laatste deelneemster de berg naar de aankomst op. Ze werd gegangmaakt door het dochtertje, de hond en nog wat ramptoeristen. De laatste paar hectometers duurden een eeuwigheid. Daar, ter hoogte van de uit de kluiten gewassen chronoklok, wachtte de ultieme beloning voor elke vrouw die de finish overschreed: een voor een kwart gevuld plastic bekertje Liefmans on the rocks. Mijn veertiende medaille was het, één na één bijeengelopen en -gefietst. Een muur in huis hangt intussen aardig vol met metaal. Ook de borstnummers houd ik, gedisciplineerd als ik ben, bij. Tegen het einde van dit loopseizoen moeten daar nog een drietal exemplaren bijkomen. Hoogst uitzonderlijk loop ik komend weekend niet voor eremetaal. Het is in mijn eigen achtertuin te doen en het evenement kreeg de titel Trappistenloop opgespeld. Ik lust wel trappist, maar ik mag het niet drinken. Ik lijd aan een sociale ziekte. Ik loop voor iemand anders. En voor zijn voeten.  

Wow

Hoe ze fluks naar binnen schrijdt, tot in de achtertuin van het hof van eden. Hoe ze haar komst met een sms'je aankondigt, tot op de minuut nauwkeurig. Hoe ze zich laat zoenen door een man half zo oud. Hoe ze mijn naam over 'r gebalsemde lippen gooit, overgoten met een heerlijk authentiek Antwerps - Deurns - sausje. Hoe haar montuur klasse verraadt. Hoe ze de nieuwe schoenenoogst op de tafel stalt en langs haar neus weg zegt dat de verkoopster zich decennia van leeftijd vergiste. Hoe niet één grijze verraadster haar kruin bevolkt. Hoe ze na tien minuten al naast me zit, volkomen gebiologeerd door een tablet. Hoe ze vroeger hield van Hugo Schiltz, een man zo schoon dat ze hem vandaag niet meer kunnen maken. Hoe ze volleerd lacht als een Flairmodel wanneer ze het kleinood mag vasthouden. Hoe haar perfect bewaarde wangen gaaf en glad zijn als boerenboter. Hoe ze met een knipoog mijn verboden koekje bij de koffie in dank aanneemt en geruisloos nuttigt. Hoe ze elk woord hoort en verstaat, al komt het van ver buiten 't Stad. Hoe ze weer naar buiten gaat, majestueus de Groenplaats op, als een ijsdanseres voor een bisnummer, ruikertjes van het ijs rapend met behulp van net niet kadukke knieënknoken. Hoe ze een afscheidszoen tot kunst verheft en me in het oor fluistert "dat ze me alle succes toewenst want dat ik het zal nodig hebben". Zo wil ik ook waardig oud worden. Wow. 

Een zondag in het vizier

Ik ging een paar meter achteruit en zette me neer op een grasbult, rustig in- en uitademend, de smartfoon in de hand. Een oude man met grijswit haar en brave snor ontfermde zich over haar. Ze keek zwijgend naar hem op en lachte aarzelend toen hij zijn hand op haar elleboog legde. Ze zette haar linkervoet voor haar rechter, een beetje zoals boksers hun prooi aftasten, maar dan minder zeker van haar stuk. Toen moest de boog gespannen worden met de verketterde rechterarm, die jaren na de dubbele breuk nog steeds niet de kracht van weleer had teruggevonden, tientallen geduldige kiné-sessies ten spijt. Haar rechteroog lag op de pijl toen die vertrok. Zoef. Fladder. Sidder. Scoreloos, maar wel nog net op het vierkanten vlak waarop een roos was afgebeeld. De tweede pijl leverde een dikke acht op. Toen liet de man haar helemaal los, nog even over haar blonde bol aaiend.

Handboogschieten heeft iets van darts. Je mikt een pijl naar een roos, maar daar houdt elke vergelijking op. Boogschieten vereist kracht en concentratie. Afgetrainde lichamen. Buitensport. Darts vereist een varkenskop, een blubberbuik en op de oksels na her en der opgenaaide sponsorembleempjes. Dichtgeslibde lijven, oorringen en piercings. Achterkamertjes van zwartgeblakerde volkscafés zonder rookafvoerinstallatie.

Haar drie initiatiepijlen waren verschoten. Ze gaf de boog weer af, draaide zich om, liep de helling op en kwam naast me zitten. Papa, ik heb geen kracht meer in mijn arm. Het komt nooit meer goed. Ze begon spontaan te huilen. Maak je maar geen zorgen, schat. In het leven draait het niet om kracht, maar om precisie.

Internationale betrekkingen op 1 mei

Ik zat gisteren bijna 9 uur lang in het koersfietszadel, een nieuw record als ik me niet vergis. Mijn poep bevestigt stilzwijgend. Het hoofd doet dat ook. Iemand zou eens een op wetenschappelijke leest geschoeid onderzoek moeten verrichten rond de vermeende causale relatie tussen masochistisch kasseigedokker en hoofdpijn the day after. 

Negen uur van de wereld is in mijn geval 9 uur in de flow. Ik laat het hoofd eerst leeglopen en vervolgens weer vollopen. Ik hou de ogen wijdgesperd open achter mijn geblindeerde zonnebril. Spot versnellingsapparaten, fietskaders, getrimde en naturelle kuiten, gedrilde meisjesbillen in modieus zeemvel.

Ik had op 1 mei, zoals het dat betaamt, internationale betrekkingen. Van de obligate heuvels en heirbaantjes in de Vlaamse Ardennen ging het richting Doornik om even verder geruisloos la France binnen te trekken. Een mens met enig distinctievermogen valt tijdens zo'n dagmars op wielen van de ene verbazing in de andere. De legendarische grauwe grijsheid van Nord-Pas-de-Calais valt als een vuurdeken over je heen. Roubaix is een petieterig stadje dat alleen aan de anonimiteit ontsnapt dankzij de koers. Naakte ontslagen zijn er schering en inslag, en dat voor een textielstad nog aan toe. 

De harde schijf in mijn hoofd registreert maniakaal, maar ongeïndexeerd. Ik speel de film opnieuw af en noteer:

 

• Nederlanders hoor je vanop kilometers afstand al aanstormen/op bevoorradingsposten voeren ze het hoogste woord/er is altijd minstens één Kees bij/ze spreken de namen van hellingen voortdurend verkeerd uit (Patersberg in plaats van Paterberg, een klassieke fout die ook niet-Nederlanders maken, bij nader inzien)/er zit altijd een Nederlander op zo'n mobiel toilet met gratis wc-papier/iedereen moet horen dat Keeejs op de weeejceeej of in het schijjjjthuis zit

 

• binnenschippers hebben lak aan het Feest van de Arbeid, bijgevolg zijn ook sluiswachters de pineut

 

• Fransen zien alles groots, ik heb nog nooit een verkeersbord gezien zo groot als dat groene onder een brug in Blandain, met daarop het megalomane opschrift LILLE 11>>

 

• wielertoeristenclubs blijven als paddestoelen uit de grond schieten, hetgeen op truitjes en broekjes stuitende missers oplevert als De Zweetreetstoempers 

 

• in Frankrijk hangen jongeren óók rond

 

• in elk dorpje hangen broederlijk naast elkaar affiches van François Hollande en Nicolas Sarkozy/er is een duidelijk verschil: Hollande kijkt de kiezer recht in de ogen, Sarkozy kijkt weg richting horizon/Sarkozy zou beter zijn kiezers in de ogen kijken

 

• aan de beruchte overweg niet ver van de finish in Roubaix staat een bord met de tekst Un train peut en cacher un autre/brrrr...

5j x 140t

Naar het schijnt zit ik vandaag precies vijf jaar op Twitter. Ik heb het van anderen, zelf ben ik daar niet zo mee bezig, al moet ik ook dat weer relativeren omdat roemvolle jaartallen mijn dada zijn. Een mens wil bij zo'n gelegenheid wel eens gaan grasduinen in zijn archief. Mijn archief neemt intussen, na jaren intensief verblijf in alle uithoeken van het internet, significante proporties aan.

In de loop der tijden heb ik mij bezondigd aan het schrijven van allerlei zooitjes en zootjes, van ultrakort tot slaapverwekkend lang. Koelbloedig, hekelzwanger, badinerend, ironiserend, cynisch, dichtend en woordenloos. Alle denkbare gemoedsgesteltenissen zijn onderhand de revue gepasseerd, de toppen van mijn vingers kwellend tot het bloed besloot halverwege de vingerknoken rechtsomkeer te maken.

Ooit werd ik door de meerderheid van de middelbare klas de koning van de oneliner genoemd, een eretitel die ik pront en met de nodige egards droeg. Decennia later hoeft het dus niet te verbazen dat ik me nog steeds het best voel daar waar een mens niet de kans krijgt oeverloos woorden te kakken: Twitter. 

Daar sta ik dan, vijf jaar later, met 20 500 tweets op de teller, terwijl ik gestalkt word door 500 volgers en op mijn beurt geabonneerd ben op 700 en nog wat mannen en vrouwen met 140 karakters.  Zij die enige dedain vermoeden bij voorgaande zin, dien ik teleur te stellen. Twitter is mijn favoriete sociale medium. Geen gedraai rond de pot. Regelmatig een gat in de nieuwsmarkt waar een twitteraar induikt. Fijnbesnaarde humor. Geen gedoe met likes, geen vriendjespolitiek, geen reactie om de reactie zoals op dat verderfelijke en kankerverwekkende Facebook, niet meer of niet minder dan de hoerenbuurt van het internet. Facebook is vuil en achtersteeglijk. Het krioelt er van de stront- en vuurvliegen. Een fatsoenlijk mens loopt er doorheen met gebogen hoofd en de hand op de knip.  

Vaak reeds heb ik overwogen Facebook te verlaten. Facebook ergert me van langsom meer. Ik heb nog nooit ook maar één seconde overwogen Twitter vaarwel te zeggen. Ik ben een kwaliteitsmens. Twitter is Champions League, terwijl Facebook meestal in provinciale speelt en heel soms in bevordering. 

De mens is een seksueel wezen (en ook macht is van alle tijden)

De mens is een seksueel wezen. Om heel precies te zijn: mannen en vrouwen zijn seksuele wezens. Ze doen het heel af en toe ter verwekking, meestal omdat seks lekker is, of om de man/de vrouw een plezier te doen, of ook nog uit gewoonte of zelfs uit verveling. Soms doen ze het ook omwille van de macht. Macht is dwang, uitgesproken of onuitgesproken. Meestal oefent de man die macht uit op de vrouw, tenzij het een matriarchale samenleving betreft. 

Vrouwen worden niet zelden als lustobject bekeken. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. Vrouwen verleiden, mannen komen in verleiding. Wat onschuldig begint, kan schuldig eindigen. Ik zat ooit op een avond in een trein in Brussel. Het was nieuwjaarsbal voor de ambtenaren geweest. Op de bank naast mij zaten twee mannen en een vrouw, alledrie ambtenaar en stomdronken. De vrouw had haar schoenen uitgedaan, de twee mannen  streelden elk een voet. Ik weet niet wat er verder is gebeurd die avond, op en af de trein. In se begint alles onschuldig. Misschien ben ik een beetje ongezond achterdochtig. Nog steeds ga ik kokhalzen als ik de verkrachtingsscène uit The Accused terugzie. Jodie Foster op een flipperkast, een leger geilaards om haar heen. Iemand sluit de vouwdeur. In het café doet de dienster alsof haar neus bloedt. Een man daagt een ander, wat simpel, exemplaar uit. Niemand wil onderdoen. Seks is competitie.

Waar macht is, is machtsmisbruik. Het glazen plafond wordt herschapen tot gebarsten plexiglas wanneer macht wordt omgezet in misbruik. Zoals de voorruit van een auto. Iemand maakt een slipper, gaat uit de bocht, de ruit wordt ondoorzichtig, de vrouw ondergaat en gaat onder. De man dreigt. Durf dit niet naar buiten te brengen of...

Observeer jonge jongens en speelgoed. Ze eigenen zich snel dingen toe. Dit is van mij. Mannen zijn ergens diep van binnen grote jongens met speelgoedmanieren gebleven. Dit is van mij wordt die is van mij. Ik wil niet veralgemenen. Niet alle mannen zijn blijven steken in hun kindertijd. Deftige mannen die vrouwen met respect en zonder machtsvertoon behandelen, ze bestaan. Het is het zeldzame soort mannen waarmee ik kan opschieten. Met de anderen onderhoud ik geen contact. Ze zijn een blaam op mijn geslacht, een schandvlek. 

Zet twee mensen samen en je krijgt potentieel een machtsstructuur. Overste en ondergeschikte. Dit soort van relaties is letterlijk overal. Niet alleen op de werkvloer. Je ziet het in de Kerk, in de politieke partij, in de sportclub, in de supermarkt, noem maar op. Mannen zijn tijgers. Ze sluipen met engelengeduld op hun prooi af, ze ruiken de kwetsbaarheid, ze zijn poeslief tot de prooi van hen is. Eens zover gaan ze pijlsnel te werk. Beet in de nek, houdgreep, bevrediging. Vervolgens, wanneer het vuur gedoofd is en het besef uit een broeierige droom ontwaakt, volgt de ontkenning. Als die niet helpt, treedt ten slotte de bedreiging in werking. Zwijgen zult gij en desgevallend uit mijn hand eten, als een vogel in een kooitje.

Ik heb het erg moeilijk met mannen die dergelijke feiten kapotminimaliseren. Ze heeft het uitgelokt, ze wilde het zelf zo graag, ze bood geen weerstand, ik zie haar graag, ze brengt mijn hoofd op hol. Ik zeg: ach, lul, loop niet te misbruiken en dominant te wezen, draag vrouwen op handen in plaats van uw handen onder hun rokken te schuiven. Heb respect voor haar, en dus ook voor uzelf.  

De bril

Het allermooiste is het allerpijnlijkste. In mijn geval is het allerpijnlijkste ook het allermooiste. Ik ben een meester in de zelfkwelling. Ik fluister mezelf in dat ik niet mag genieten. Ik verbied mezelf gelukkig te zijn. In de herfst en de winter sluit ik mijn ogen, maandenlang, alleen vergezeld van Bach in de koptelefoon. In de lente en de zomer draag ik een zonnebril, waarmee ik iedereen kan zien en niemand mij. Ik spreek onbekende vrouwen aan op straat en zeg hen dat ik een zonnebril draag omdat hun schoonheid mij anders zou verblinden. Zelden of nooit brengt de dame vervolgens haar wijsvinger naar haar slaap, meestal lacht ze het wit van haar ogen bloot en zegt: Jij bent lief.

Chipolata

Per abuis kocht ik deze week een pak chipolata bio in mijn supermarkt. Chipolata bio bekt goed, maar ik krijg het niet naar binnen. De naam alleen al doet mij walgen. Cheapolata. Chipolatamazitten. Chipolata heeft letterlijk niets om het lijf. Het stinkt. Het is lachwekkend dun. Het smaakt nergens naar. Eromheen zit een verdacht vlies dat halsstarrig weigert te breken tussen vork en mes. De saus is een aanslag op maag- en darmstelsel. De afwas is een marteling. De sporen wegschrobben doe je niet zomaar. Toen ik nog een broekie was, serveerde mama menigmaal de snelle chipolatahap op mijn bord. De dwergpincher onder tafel zat gelukkig mee in mijn complot. Chipolata lacht varkens uit in hun snuit. Ik snap niet hoe mensen deze tering achter de kiezen krijgen. Worsten horen niet lang en dun te zijn maar dik en onplooibaar. Het bord is een spiegel van mijn spijsvertering als ik chipolata zie liggen. Kijk daar, een dunne darm van een meter of vier. Bijgevolg: boerenworst of geen worst. En nog liever pens. Wit of zwart. Met gekookte aardappelen en appelmoes verdomme.  Morgen serveer ik vaal en bedorven varken aan kippen en katten.

#Wijvenweek De kooi van Faraday

 

Ik word elke ochtend als eerste van ons beiden wakker. Hij ligt nog na te snurken, na een nacht waarin hij mij meermaals bewust of onbewust betast heeft op plaatsen die het daglicht schuwen. Sinds jaar en dag slaapt hij naakt. Op een dag - of beter nacht - is hij ermee begonnen. Hij houdt het nu al meer dan tien jaar vol, op de tonen van zomers gekrekel maar ook van winters gekraak. Vroeger lepelde hij elke nacht. Die tijd is al lang voorbij. Hooguit vindt een verdwaalde dij een andere die al opgewarmd aanvoelt. Ik denk dat de liefde weg is. Wat rest is vleselijke drang, libido, instant geilheid. Vroeger kocht hij sexy lingerie voor me, die ik gewillig aantrok om hem te behagen. Ik kan me intussen niet meer herinneren wanneer ik nog eens op vers textiel werd getrakteerd. Mijn slipjes zijn letterlijk tot op de draad versleten. De balijnen knallen uit mijn bustehouders. Er zijn nachten dat de slaapkamer vol driften hangt, nachten waarin hij plots verandert in een verstokte buikslaper. Het metronomische priemen van zijn stokstijve fallus in de matras. Ik ben niet naïef. Hij begeert mijn kont, mijn borsten, mijn dijen, maar niet de eigenares. 

Ik sta 's ochtends ook als eerste op. Koffie zetten. Tegen mezelf praten. Het rustgevende geluid van geloosde warme urine. Ik weet zeker dat het eerste dat hij doet bij het wakker worden, het strelen van zijn penis is. Ik denk wel eens dat alle mannen dat doen. Even voelen. Is hij er nog? Oef. Snel wat voorhuidjoggen onder de lakens nu ik alleen ben. Hij heeft het voortdurend over andere vrouwen. Vrouwen op televisie, op het werk, op Facebook. Die laatste categorie noemt hij vriendinnen. Ik noem dat een slag in mijn gezicht. Jij bent mijn enige vriendin, zei hij mij ooit, onder vier ogen, een paar seconden voor hij mij ten huwelijk vroeg. Ik ben niet te beroerd om de waarheid onder ogen te zien, namelijk dat ik alleen nog maar een juridische band met hem heb. Wij zijn man en vrouw. In goede en kwade dagen was de afspraak. Momenteel alleen in kwade dagen. Hij heeft me opgegeven, maar ik weiger te gaan, me te laten gaan. Ik collaboreer met de spiegel, die een mooie vrouw toont zonder rimpels of couperose. Ik verf mijn lippen, behoorlijk opvallend, sommigen zouden zeggen hoerig. Ik gebruik bescheiden mascara en fond de teint. Ik parfumeer me met het parfum dat hij voor mijn Kerst cadeau deed. Vroeger kreeg ik elk jaar op Valentijn een nieuw flacon van telkens een ander geurtje. Vandaag is de vuistregel dat goed stockbeheer ook voor luxe geldt.

Wanneer ik me aankleed, dan bekijk ik mezelf als zijnde bekeken door mannen. Ik weet wat mijn man mooi vindt, maar nog meer ben ik gaan leren waar andere mannen van houden. Ooit was ik het kleren-deftig-onder-de-knie-meisje dat gehoorzaam was aan haar eigenaar. Het verschil met de kledingstijl die ik me vandaag aanmeet kan niet groter zijn. Alles is gegroeid. De lengte van mijn hakken, mijn haar, de lengte van mijn halsketting, de lengte van het stuk dijvlees dat blootgesteld is aan het mannelijk oog. Ik herinner me nog die barmhartige lentedag in 2005, toen ik me naar de kledingcontainer sleepte en er een stapel leggings, trainingbroeken en overmaatse wollen truien ging deponeren. Sindsdien regeren de fleurige kleedjes die gewillig opwaaien door de wind. Ik heb mijn benen leren scheren en vervolgens kruisen. Ik heb door dat verleiden een kwestie van geven en nemen is. Geef me drie attributen - rokje, glanzende nylons en laarzen - en ik steel meteen hun ogen. Vervolgens kleden ze me met diezelfde ogen uit. Het is altijd voor beiden een win/win.

Het gebrek aan aandacht binnen de muren van het huwelijk compenseer ik met uithuizige belangstelling. Mannen in de openbaarheid. Ze houden de deur voor me open. Ze drentelen aan een roltrap om een afstand van drie treden in te stellen zodat ze, gedekt door overmacht, onder mijn kleedje kunnen gluren. Ze monsteren mijn kont terwijl ik in de tijdschriftenafdeling van de supermarkt een magazine doorblader. In de lift kijken ze in mijn decolleté. Out of the blue vragen ze me naar het uur om mijn stem te kunnen horen.

Meer dan ooit voel ik me vrouw. De gouden kooi van Faraday is voltooid verleden tijd. One day I flew away.  

#Wijvenweek

 

Diep in mij, hopeloos verstrengeld tussen sluitspier en fallus, zit een dijk van een wijf. Wij cohabiteren niet ondanks maar dankzij onze veel-zijdigheid. Ik hou van haar en zij van mij. Zij is mijn klankbord, de finishing female touch die mij leidt en doet lijden. Het is dan ook een eer en een genoegen als man/vrouw te mogen participeren aan de wijvenweek. Maskers af luidt het thema dit jaar. Ik zal eens wat af- en uitgooien zie. Maskers  uiteraard, maar ook vrouwenslipjes, pudeur en haarkapperspraat. U bent gewaarschuwd. See you next week. #wijvenweek