De pokkeherrie verspreidende etherlingen, ik wil ze geen eten geven, zelfs geen borrelnootjes na half tien. Er was een tijd dat er nog geluid uit het behang kwam, stijlvol, smaakvol, ernstig en onderhoudend tegelijk. Radio maken was een vak, bedreven door vakjongens en vakmeisjes. Vandaag druipt er alleen nog gekweel en gekwebbel uit de transistor, geproduceerd door wegwerpstoeipoezen die al blij zijn als ze miauw kunnen zeggen. Ik kan Jef Lambrecht begrijpen. Net als hij kan ik het niet meer aanhoren. Het valt me op dat ik me steeds vaker erger aan radio. Ooit zal er een dag komen dat ik mijn radio uit het raam zwier en mijn heil uitsluitend nog zoek bij internetradio (presentatie- en reclameloos). Lang zal dat niet meer duren. Het vak van presentator wordt steeds vaker en steeds schaamtelozer mismeesterd. De kip of de steenezel die de koptelefoon past, trekke hem aan. Tomas De Soete is een flauwe plezante, een hele flauwe zelfs. Rosse Linde die hem gezelschap houdt tijdens de werkuren, kan goed giechelen, zeer goed zelfs, maar meer zit er helaas niet in. Tomas' beddegenote Siska Toeters is de vleesgeworden radio-incompetentie. Sam De Bruyn hoort vooral zichzelf graag praten. Sofie Lemaire doet in haar programma waar ze erg goed in is: van krommenaas gebaren. Peggy De Meyer heeft geen stem om het nieuws te lezen, beschikt over een weinig benijdenswaardige uitspraak en struikelt om de haverklap over haar woorden. Kristien Maes presenteert alsof haar publiek alleen uit Ketnettertjes bestaat. Nooit een onvertogen woord, altijd afgelikt en clean. Street credibility: zero. Ik beken: allemaal Stubru-illustraties. Er is dan ook geen enkel ander radiostation zo diep gevallen. Daar kan zelfs Christophe Lambrecht niets aan doen.
Recent Comments