Met ouder te worden zijn er subtiele wijzigingen opgetreden in mijn muzikale smaak. Als tiener was mijn actieradius beperkt. Ik beluisterde hoofdzakelijk new wave, electronic body music en industrial. Als twintiger ontdekte ik het hele dance-arsenaal. Een wondere wereld, die ik nog steeds in het hart draag, ging voor me open. Ik wilde het allemaal ontdekken, alle facetten van wat onder dance music verstaan wordt. Vintage soul, vettige funk, disco, hiphop, house, techno, drum and bass, triphop, acid jazz, drone music,... Elk kind had een naam. Elke maand ontstond er wel een nieuw subgenre. Ik heb het allemaal maniakaal gevolgd, met heel veel enthousiasme. Ik kon er zowaar van leven, maakte van mijn hobby gedurende vijf jaar mijn beroep. Vandaag volg ik het nog met gezonde interesse, maar niet meer zo fanatiek als vroeger. De omgekeerde beweging is ingezet. Back to basics. Sinds een paar jaar ben ik intens naar klassieke muziek en jazz beginnen luisteren. Opnieuw is een wondere wereld voor me opengegaan. Die ommezwaai heeft ongetwijfeld te maken met een inwendige metamorfose. Ik ben rustiger geworden, heb geleerd om makkelijker vrede te nemen, dingen te aanvaarden in plaats van ertegen te vechten. Dat uit zich in de muziek die mijn dagen vult. Vooral klassieke muziek biedt mij rust en meditatie. Het hoeft allemaal niet meer zo hip, de laatste nieuwe trends hoef ik niet meer te kennen. Op mijn veertigste ben ik ergens halfweg, ik heb het keerpunt genomen. Door de bomen begin ik stilaan het bos te zien, ook muzikaal.
