Als ik - zoals zovele inlandse weblogs - alleen maar een heikneuterig imago zou hebben, was MELANCHOLIA al lang opgedoekt. Niets zo makkelijk als het saaie kond doen van een namiddagje alhier en alginder, het verorberen van een warme wafel met slagroom in een chique etablissement in pakweg Hasselt waar de eerste vraag van pukkelmeisjes op een eerste afspraakje 'wat doet uw papa?' is, het mekaar schaamteloos doodknuffelen op elektronische wijs en het verolifantiseren van een mug. Daarvoor bedank ik hartelijk.
MELANCHOLIA is te klein voor een land waar de domheid van de met zonnepanelen beklede daken druppelt en vadsige geblondeerde vrouwen niet weten hoe ze het alarm van hun X5 moeten bedienen. Ik heb altijd geweten voor wie ik schrijf en voor wie niet. Het lokale sterrendom kan me gestolen worden. Ik kijk verder dan de neus van de frituriste achter de kerk lang is.
Mijn lezers komen letterlijk van overal en dat stemt me tevreden. Mijn publiek zit niet hier, twee straten verder. Mijn lezers zitten twee werelddelen verder. MELANCHOLIA goes and remains international. Comprendo?
