Vanmorgen liep ik nog blindelings over een strak gespannen koord als een volleerde evenwichtskunstenaar. Deze namiddag echter stortte het hele zootje in elkaar en was het zwalpen geblazen. Het was méér dan zwalpen geblazen. Alle hens aan dek en plan B opstarten: wég uit die verzwelgende modderstroom van trauma en nostalgie opwekkende herinneringen. Zo snel als mogelijk proberen weer in het NU te geraken. Het heeft er even heel slecht uitgezien. Alle parameters stonden op oranje, enkele cruciale zelfs op rood. Ik was alleen nog maar bezig met negatief denken, niet meer met zijn.
Ik weet dat ik mezelf in een handvol minuten regelrecht de dieperik in kan denken. Dat is toevallig één van mijn specialiteiten. Als ik heel eerlijk ben met mezelf, had ik een en ander wel kunnen bevroeden. De tsunami aan herontdekte formele en informele vriendschappen uit mijn studententijd en de daarmee gepaard gaande gevoelens - heel positieve, maar ook best wel negatieve - deed me helemaal kopje-onder gaan. De golven waarop ik dobberde, hadden vrij spel. In een overlevingsreflex hapte ik naar adem, maar kreeg daardoor ook bakken water binnen. Van zodra ik tenslotte op het land werd uitgespuwd, leek mijn gehoor compleet verdwenen. Ik heb urenlang in mezelf gepraat. "Mijn leven is een puinhoop. Mijn leven is een puinhoop."
Stukje bij beetje ben ik er in geslaagd mezelf weer op te rapen. "In puinhoop zit het woordje hoop, en zolang er hoop is..." "Vandaag is het dinsdag, een nieuwe dag, nieuwe gevaren, maar ook nieuwe kansen." "Een hoogsensitief iemand kan niet veel hebben, gisteren niet, vandaag niet en morgen niet. Laat het een les in zelfkennis zijn."
