MELANCHOLIA - меланхолия

The Love Boat (goes vulgair)

Ik kan zelden of nooit lachen met Geert Hoste of Raf Coppens. Ik kan vaak lachen met Urbanus. Ik kon vroeger altijd lachen met TV Touché. Vandaag heb ik voor het eerst sinds lang nog eens op de grond gelegen. Van het lachen, welteverstaan. Ik kan steeds meer lachen met Gunter Lamoot, en dat wil wat zeggen.

Stemmen: Iwein Segers, Veerle Malschaert, Griet Dobbelaere, Han Coucke, Piet De Praitere, Bart Vanneste, Gunter Lamoot, Xavier Cloet, Frank Nuytten

Scenario & montage: Frank Nuytten en Gunter Lamoot

  

Nolens volens

Een zwerm microfoons met giraffehalzen steeg uit boven de menigte, die zich verdrong en vergaapte aan een wereldwonder. Even voordien was een man met krukken zaal 3 binnengestrompeld om acte de présence te geven. Een Turk van 2 meter en 47 centimeters, bevrijd van een reusachtige hersentumor, liet zich gewillig fotograferen. De begeleidende bodyguards - mensen van vlees en bloed zoals u en ik - keken met rooie kop naar de grond. Je zag zo hun aureool van onoverwinnelijkheid langs hun hielen wegdruppelen.
Een paar decameter verder begon een sliert van ineengehaakte dranghekkens van Antwerpse stadsmakelij. Het begon te rieken naar slechte adem en aangebrande braadworsten. Vrouwen op leeftijd met dubbele heuppartijen misbruikten hun voluptueuze boezem om een paar plaatsjes te winnen in de rij. De komst van ene Arthur Blanckaert verklaarde de volkstoeloop. Dochterlief Sandy, zoals steeds volledig in het zwart gestoken om te verbergen dat ze niets te vertellen heeft, had net een biografie over haar vader geschreven en die moest gesigneerd. Het stel gedroeg zich uiterst professioneel en bleef smilen bij elke vraag van een fan - in 90% van de gevallen van het vrouwelijke geslacht en ouder dan pakweg 50, ik wil er vanaf zijn - om te poseren voor een tijdloze kiek.
Het was vijf voor drie toen een oude man met beige regenjas aan de overkant van de barricades mijn aandacht trok. Hij gunde de turalura geen blik en stapte wat onwennig tussen de boekenstandjes door. Nadat hij zijn linkerarm geplooid had om het uur te monsteren, wist ik dat hij de man was die ik zocht. Drie uur. Tijd voor de aflossing van de wacht. Een aantal schrijvers stond op, opdracht volbracht. Erwin Mortier, Bart Meuleman, goed en mooi volk. En ook die rare snuiter Paul Baeten Gronda. In elke manège wordt er nu eenmaal iemand over het paard getild. Bart Moeyaert vloog er meteen in en sloeg aan het schrijven. Intussen stond de oude man nog steeds te wachten tot er een tafeltje voor hem werd klaargemaakt. Zijn regenjas had hij inmiddels uitgetrokken en hij was aan de praat geraakt met dochter Freya en vader Piet. Momenten van echte, gemeende vriendschap, knuffels en zoenen... terwijl Sandy en Arthur aan de overzijde minuscule doosjes vluchtigheid uitdeelden. Toen, tien minuten later dan voorzien, zette de meester zich neer. Ik stapte naar hem toe. Meteen wisselden onze ogen aimabele warmte uit. 'Daniel', zei ik. Waarop hij: 'Met of zonder trema?' Ik: 'zonder. Ik ben blij dat je het vraagt, want mijn naam wordt voortdurend verkeerd geschreven.' Met of zonder trema? Een openingsvraag die hout sneed. Ik wist meteen dat het goed zat tussen Leonard en mij.

Doop

De Muur van Geraardsbergen laat niet met zich sollen, zelfs niet bij klaarlichte nacht. Toen ik op de universiteitsbanken zat, maakte ik deel uit van de enige richting die uit principe géén studentendopen organiseerde. Wij verbanden de boertigheid een hele week lang en gingen decisief tegen de stroom in. Iedereen liep poepsjiek en gemanierd door gangen en auditoria. We hadden er zelfs een naam voor: Deftige Dagen. Iemand moest het goede voorbeeld geven. Dat waren wij. De andere faculteiten rampetampten er op los en zaten nadien, in het worst case scenario, met de gebakken peren.

Wij aten deftig, wij dansten deftig. Deftig diner. Deftige fuif. Het praesidium was een groep jongvolwassenen met het hart op de juiste plaats, alternatief en tegendraads. Het woord schachtentemmer stond niet in het woordenboek.

 

Je zal maar de ouder zijn van een dochter die omkomt bij een onschuldige studentendoop. Sorry meneer, sorry mevrouw. Een snel in elkaar geflanst tekstje - nota bene in schabouwelijk Nederlands (daar moeten ooit dokters uit gekneed worden) - waarbij iedereen zijn kop in het zand steekt/zijn paraplu opentrekt. De Praeses van het Groot Praesidium die het lef niet heeft er zijn naam onder te plaatsen. Alleen een verdwaald 'sterkte'...

Ik vind studentendopen decadent en vernederend. Ik vind dat ze zouden moeten verboden worden. Het woord schachtentemmer doet me kotsen, net als het gelul over waarom een student zich best wél zou laten dopen.

Vet! Graisse! Fat! Fett! Gordo! 肥胖!

De trouwe lezer van MELANCHOLIA weet dat ik sinds gisteren laaiend enthousiast ben over de videokunsten van ene Christopher Hewitt. Meer nog, ik kan u met de grootste zekerheid verzekeren dat MELANCHOLIA als één man achter 's mans artisticiteit staat. Treed binnen in de wondere wereld van dit genie. Superlatieven schieten mij te kort om de video Blamma!Blamma! te bewieroken. Om Aphex Twin stikjaloers te maken, dit pareltje.

ps: het bekijken van deze clip is af te raden indien u zo meteen naar de fastfood tent trekt.

Spheres of fury

Hecq Vs Exillion heeft een nieuwe single uit die luistert naar de naam Spheres Of Fury. Ik geeuw met u mee. De band (wie vindt zulke groepsnaam uit?) is mij hoegenaamd niet bekend. Vergelijk het met Clouseau, die scheren ook geen hoge toppen op Nieuw-Caledonië. Maar... het is de begeleidende videoclip die het 'm doet, dames en heren. Tim Brown en Christopher Hewitt tekenen voor 4 fantastische beeldminuten van de bovenste digitale plank. Opgeslagen op mijn harde schijf, zowel de clip als de creative brains behind.

via videosift.com

Climate change

Boekenbeurs 2009

Veel Bekende Vlamingen gezien vandaag in Antwerpen, veel te veel om nog gezond te zijn. Hoe meer dranghekkens, hoe kleiner het soortelijk hersengewicht van de handtekeningjagers en de zogezegde schrijvers waar het jachtheir op afkomt. Bij dit soort toestanden denk ik wel eens dat ik niet op een boekenbeurs sta, maar op de veemarkt in Anderlecht. En nu ik het toch over vee heb: er zijn teveel varkens onder ons. Lees: teveel van een bepaald soort boeken. Maar wie zoekt, écht zoekt, die vindt, zegt de mama van het moederskindje dat maar niet van straat geraakt.

Ik heb mij zoals steeds vooraf grondig voorbereid, ter plekke gezocht, gebladerd, achterflappen doorgenomen, covers gestreeld, geroken aan de verslavende geur van versgedrukt papier en uiteindelijk ingeladen tot zolang mijn schoudertas het toeliet.

De oogst van 2009:

• Christiaan Weijts - De etaleur (Arbeiderspers, 159 p)
• Jean Paul Van Bendegem - Over wat ik nog wil schrijven (Garant, 340 p)
• Apostolos Doxiadis, Christos H. Papadimitriou, Alecos Papadatos & Annie Di Donna - Logicomix, een epische zoektocht naar de waarheid (De Vliegende Hollander, 346 p)
• David Dewulf - Mindfulness. Een pad van vrijheid (Acco, 232 p)
• Riikka Pulkkinen - De Grens (Arbeiderspers, 317 p)
• Rik Torfs - Wie gaat er dan de wereld redden? (Van Halewyck, 256 p)
• Roberto Bolaño - 2666 (Meulenhoff, 1070 p)
• Leonard Nolens - Dagboek van een dichter (1979-2007) (Querido, 1056 p)

Macaronisme

Bij leven en welzijn zweer ik één keer per weg bij een glutenvrije spaghetti daniele op eigen wijze, maar bij tijd en wijle ben ik ook niet vies van een lekker stukje macaronisme. Vooraleer u aan pasta begint te denken: een macaronisme is een op de lachspieren werkende vermenging van verschillende talen, bijvoorbeeld Frans en Engels. Hetgeen op zijn beurt het amusante Franglais oplevert. Le Franglais, c'est le language parlée par holidaymakers qui arrivent à Douvres ou Nouveauhaven dans leurs Volvos et Metros. Où est le bleeding ferry? ils disent. Op dat ogenblik zijn ze al met Franglais aan de gang, ziet u?

Macaronismen zijn de brandnetels van de gesproken taal. Je weet niet waar eerst te blussen en voor je het weet duiken er alweer nieuwe op. Nederlands en Latijn levert het niet te versmaden Potjeslatijn op. Nederlands en Frans in de mix resulteert in Koeterwaals, meer dan goed voor ze is gebezigd in monarchische middens hier te lande. Gooi je Engels en Nederlands op een hoopje, dan krijg je the one and only Double Dutch. Double Dutch is in het Engels tevens een synoniem voor 'nonsens', maar dit geheel ter zijde.

Laat het ons niet te abstract houden. Ik zie u fronsen tot hier. 

• Potjeslatijn: Quis poly est plus pontifex, tis pardem est bus bio tex

• Double Dutch: A terrible infant, called Peter, sprinkled his bed with a gheter. His father got woost, took hold of a cnoost and gave him a pack on his meter.

• Koeterwaals: Mon oncle qui, mon oncle qui, mon oncle quitle ma tante et quand je suis plus grand je quitlerai ma gouvernante.

Democratie

'Het gezwam over democratie... democratisch beslissen, het moet godverdomme maar eens uit zijn. De ware democratie is voor alle tijden en tot in der eeuwigheid al verspeeld, omdat wij mensen niet mogen meebeslissen over onze verwekking. Aan de wortel van de democratische gedachte ligt een bij uitstek ondemocratische gebeurtenis... God, de Wereldziel, een blinde Wil... iets of iemand heeft ons, in samenwerking met het voorgeslacht en onze weerloze ouders, geboren doen worden. Niks keuzevrijheid, niks stemrecht - een keihard gegeven, waar we mee moeten zien te leven.'
Niets verplicht ons ermee door te gaan. Het is een onvervreemdbaar recht er zelf een eind aan te maken.
'Als ik de vrijheid neem eruit te stappen, moet ik het grofst denkbare geweld tegen mezelf gebruiken. Zelfmoord, letterlijk. Noem dat maar vrije keuze. Ik kan niet een beetje suïcide plegen. 't Volle pond...! anders gaat het niet door. Je zou je kunnen afvragen wat dat voor cynische God is, die ons vanuit een vruchtbaar donker op aarde smijt, volkomen ongevraagd... en ons vervolgens in de gelegenheid stelt om, via een grondige zelfvernietiging, in de schoot van Zijn duisternis terug te keren. Hoe minzaam! Hij matst ons! Een goedertieren God!'
Het staat ons ook vrij de dood gewoon af te wachten...
'totdat die ons overvalt, ja. Zonder afspraak vooraf. We geven ons dan over aan een beschikking die in zoverre democratisch is dat we er allemaal aan moeten geloven... on passe tous à la casserole... zonder aanzien des persoons...'
'Geen zeggenschap te hebben gehad over je eigen verwekking, dat rechtvaardigt volgens mij een buitengewoon ondemocratische levenshouding. Laat ons geen kostbare tijd verdoen met stemmen tellen... met rechten verdelen alsof het koek was... met eindeloos bakkeleien over de voors en tegens van een regeltje hier, een wetje daar... Kunnen we ons niet beter aan onze allerindividueelste instincten overgeven... en die op de wereld botvieren?'
'Als we er maar mee ophouden onszelf wijs te maken dat er zoiets als een fundamentele gelijkheid onder de mensen is, of dat soort godslasterlijk gedoe... want dat bestaat niet. Alleen al in de uiteenlopende manieren van reageren op het gegeven van ons ondemocratisch ter wereld komen zijn we totaal ongelijk. Misschien moet ik het anders stellen... Op 't oog zijn ze zo pervers gelijk aan elkaar, de mensen... met meestal twee benen, twee armen, twee oren en een neus... dat ze geen andere keus hebben dan onderlinge verschillen te creëren, om de wereld nog een beetje spannend te houden. Ze zijn dolgelukkig als ze een afwijking bij een ander ontdekken... fysiek of mentaal, kan niet verdommen... een bochel met haar d'rop, een voorkeur voor stokbrood met brokkelkaas uit de pisbak. Hun vreugde uit zich in ongeremde scheldpartijen, als het feest niet al in woordloze verachting is gestikt. Verschil moet er zijn, anders dient het geschapen. Op grond van een geïmproviseerde ongelijkberechtigheid spelen ze baas over elkaar. Met groot gemak ontwerpen ze sociale klassen... een kastenstelsel, staatsterreur. Rassentheorieën bij de vleet, het kan niet op. Omdat de mens geen toegang heeft tot het bewustzijn van zijn medeburger, wordt het hem des te gemakkelijker gemaakt zichzelf als superieur aan de ander te beschouwen. De medemens is hooguit qua uiterlijk driedimensionaal... en dus in zijn belachelijkheid... Met democratie, socialisme, communisme moet je eigenlijk niet bij de aardbewoner aankomen... net zo min als met christelijke naastenliefde... Systemen die indruisen tegen zijn neiging om de wereld met extreme verschillen op te sieren. Had hij z'n zaakjes net mooi, in alle oneerlijkheid voor mekaar, komen de wereldverbeteraars... of -verslechteraars, met de roep om stemrecht voor iedereen en een rechtvaardiger verdeling van goed en land. Gelijk aan elkaar waren de mensen al, tot kotsens toe. Een oppervlakkige gelijkheid die we nou juist hadden overwonnen... in een dodelijk spel waarbij de partijen opzettelijk ongelijk aan elkaar waren gemaakt.

uit: De Movo Tapes, A.F.Th.

Expansie

Als ik - zoals zovele inlandse weblogs - alleen maar een heikneuterig imago zou hebben, was MELANCHOLIA al lang opgedoekt. Niets zo makkelijk als het saaie kond doen van een namiddagje alhier en alginder, het verorberen van een warme wafel met slagroom in een chique etablissement in pakweg Hasselt waar de eerste vraag van pukkelmeisjes op een eerste afspraakje 'wat doet uw papa?' is, het mekaar schaamteloos doodknuffelen op elektronische wijs en het verolifantiseren van een mug. Daarvoor bedank ik hartelijk.

MELANCHOLIA is te klein voor een land waar de domheid van de met zonnepanelen beklede daken druppelt en vadsige geblondeerde vrouwen niet weten hoe ze het alarm van hun X5 moeten bedienen. Ik heb altijd geweten voor wie ik schrijf en voor wie niet. Het lokale sterrendom kan me gestolen worden. Ik kijk verder dan de neus van de frituriste achter de kerk lang is.

Mijn lezers komen letterlijk van overal en dat stemt me tevreden. Mijn publiek zit niet hier, twee straten verder. Mijn lezers zitten twee werelddelen verder. MELANCHOLIA goes and remains international. Comprendo?