MELANCHOLIA.

Het effect van antidepressiva

'Nu voel ik me als een normaal mens, dat is het misschien, ik ben normaal. En daar ben ik hartstikke blij om, want ik heb altijd normaal willen zijn [...]

'Hoe weet je of je normaal bent?'

'Nou, dat merk je voortdurend, elke dag dat je met mensen praat [...] Ik ben mijn originaliteit weliswaar verloren, maar dat geeft niets, daar heb ik geen verdriet van.'

'Wat was dat voor originaliteit?'

'Ik weet het niet precies, maar ik was vroeger veel spontaner en zo. Ik kon gekke dingen doen en zo [...] Dat doe ik nu niet, ik gedraag me heel normaal. Dat is misschien saai, maar het is ook heel erg prettig en daar ben ik dus hartstikke blij om. Je kunt niet aldoor vreemd blijven doen.' 

Snel weg

Je bent 42, zei ik tegen mezelf, je oudste zoon is je boven het hoofd gegroeid en de meeste mensen kijken op je neer. Ga daar maar eens mee aan de slag. Met wat geluk - of ongeluk - word ik ooit 84. Rekening houdend met een redelijke foutmarge ben ik heden halfweg. Maar als u het mij op de man af vraagt, dan moet ik antwoorden dat ik het nare, beklemmende gevoel heb nog nergens te zijn. Ontembaar zijn de drang en het verlangen in mij om weer achteruit te tellen. 42 - 42 = 0. Daar wil ik zijn. Nu. Heute. Helemaal alleen, 's nachts, in een Lotus Europa, op de middenste rijstrook van een Duitse Autobahn, de verlichtingspalen buiten werking, een stationair draaiende motor, stuur in de hand, versnelling in neutraal, de eerste afrit in geen mijlen te bekennen. Geen andere chauffeurs, geen tegenliggers, geen spookrijders, niemand om in te halen, niks te manoeuvreren, geen richting moeten kiezen, verstand op nul, rechtdoor. Plankgas vanaf de start, zo snel mogelijk naar zesde om er nooit meer uit te komen, rijden, rijden, rijden, flirten met de rode zone van de toerenteller, tot de laatste druppel in de tank. Laatste act: sputteren, stilvallen, de stilte van de nacht en het gefluister van de donkere wind horen, in slaap vallen en nooit meer wakker worden. 

Exacte wiskunde

Alles begint steeds zwaarder te wegen. Ik heb een dikker membraan om me heen nodig. Hijskranen ook voor mijn oogleden. Ze zijn me aan het zoeken. Ze gaan me vinden. In mijn eigen, geheime Tora Bora. Ze jagen op een gouden hart met zwart randje. Het enige dat me nog houvast biedt, is de zekerheid van de optelling. 75 + 37,5= 112,5.

Even geduld

Geduld is een stille vorm van liefde. Enig geduld is wat ik van u durf te vragen, beste lezer. Want binnenin, ergens langs de wanden van de ingewanden, speelt een virusje verstoppertje. Hij - want het is een hij, vir is Latijn voor 'man'- houdt zich schuil in de Tora Bora tussen dik, dun, twaalfvingerig en endel (endel is geen toevallige naam voor het laatste stukje darm voor de uitgang, end is Engels voor 'einde, uiteinde'). Ik probeer 'm angstvallig te betrappen om vervolgens zijn kop te kunnen afhakken. Intussen verblijf ik, hoogachtend, ergens tussen kramp en hoop, heen en weer gesmeten tussen water en wind. De essentie van flatulentie is dat het zal koelen zonder blazen.

Brief aan MELANCHOLIA

 

Geachte Melancholia, of beter: MELANCHOLIA. Ik weet dat u prat gaat op linguïstische accuratesse, dus bij deze met een hoofdletter.

Ik weet niet wie u bent, hoe u eruitziet, wat u slikt, of u naakt slaapt. Of toch, sommige dingen weet ik wel, het is te zeggen: ik heb sterke vermoedens, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Ik lees u immers al jaren. Vanaf het prille begin. Ik heb alles van u gelezen. Ik heb u zien evolueren. Begin 2006 was het toen u met uw blog op de proppen kwam, niet? Ik heb niet de gewoonte brieven te schrijven aan mensen die ik niet ken en al zeker niet op deze manier. Dus toch maar, bij hoge uitzondering.

Uw stukjes raken me, vaak en veelvuldig. Het is geen happy huis-, tuin- en keukenliteratuur die u met de regelmatigheid van een klok op de mensheid loslaat. Ik denk niet dat u gelukkig bent. Dat is geen verplichting trouwens, dus trek het u vooral niet teveel aan. Ik ben zelf niet shiny & happy, misschien net daarom voel ik zoveel herkenning als ik u lees. Er hangt wel eens bloed aan uw pen, daar moet je lef voor hebben. Knap vind ik dat. Ik vind uw woordspelingen vaak grandioos. Soms lijkt het alsof alles bij u draait om woordspelingen, waardoor het soms moeilijk is om te achterhalen of u ernstig bent dan wel een spel speelt. Nu ik mezelf nalees, merk ik de u's waarmee ik u aanspreek. Ik weet dat u een hekel hebt aan gevousvoyeer. Ik zal het niet meer doen. 

Ik ben één van die talloze anonieme kopers van je bundel. Ik vind het niet erg dat mijn exemplaar niet gesigneerd is. Ik sta net als jij op mijn anonimiteit. Alhoewel je je natuurlijk duchtig hebt blootgegeven door poëzie uit te brengen. Er is geen weg meer terug nu. Trek het je niet aan. Ik wou dat ik ook zo met woorden kon breien. Ik moet mij noodgedwongen beperken tot een bol wol. Ik las ergens dat je nog een stapel gedichten in de kast hebt liggen die Interimliefde niet gehaald hebben. Zou het niet de moeite lonen deze gedichten vooralsnog uit te brengen, desnoods na een grondige opknapbeurt? Misschien ben je gewoon te streng voor jezelf...denk er eens over na als je wil.

Wat moet ik jou in godsnaam toewensen dit jaar? Dat je elke dag een stukje doodgaat, maar niet teveel? Dat je met de vingers in de neus het leven overleeft, zoals je dat zo mooi weet te zeggen? Ik weet het niet. De enige zekerheid die ik heb, is dat je een bloedhekel hebt aan hypocrisie, dus allicht ook aan dit gezeur van een koele minnaar van het leven? Misschien gooi je deze brief wel per direct in de vuilbak van je pc. Ik neem het je niet kwalijk. Ik zou het evenmin erg vinden mocht je mijn brief in al je tegendraadsheid op je weblog publiceren. Ik zie je er zelfs heel goed toe in staat, niet om de pure provocatie maar omdat je misschien wel een beetje begrip van mij voor jou bespeurt.

Terug even naar de u-vorm. Wat bent u toch een vreemde eet in de blogbijt! Wat voor rare gedachten spoken er toch door uw hoofd! Wat doet u uzelf toch aan door hier nooit eens iets lichtvoetigs te schrijven! Produceer onnozeliteiten! Kapperspraat! Hoe overleeft u dit toch?

Het zijn mijn zaken niet en je hebt nog gelijk ook. Ik moet je niet te lang enerveren. Blijf gewoon schrijven als vanouds. Ik lees je graag. Merci.

ps: als ik je een tip mag geven, probeer dan ook in het echte leven je grenzen te verleggen. Door bijvoorbeeld binnen dit en een jaar een halve marathon in minder dan 2 uur te lopen. 

Hartelijk,

een trouwe lezer(es)