MELANCHOLIA

Laatste wens

Radio is niet altijd muzikaal behang. 's Nachts worden de meest essentiële dingen gezegd en geschreven. Ooit komen we elkaar wel weer tegen.

De aardappeleters

Ik hoor ze weer langs alle kanten opduiken, de aardappelrooimachines met gigantische rupsbanden en zware motoren die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat rijtjes trekken in troosteloze herfstgrond. Op de machines staan Chinese vrijwilligers - veelal bejaarde vrouwen die in het zwart nog een eurocent willen bijverdienen, altijd  het verstand op nul - de godganse dag te koekeloeren naar aardappelen die over een ratelende transportband dansen. Ik ben zelf destijds zo'n onnozelaar geweest. Alles voor de toekomstige schoonfamilie dacht ik, dus stond ik een ganse mistige zaterdag zonder één streepje zon op de machine met bevroren voeten, een zere rug, enkele blauwe plekken en met als enig lichtpuntje aan de overkant de aanstaande madam die als een volleerde moslima helemaal was weggemoffeld onder een dikke wintersjaal. Je doet het allemaal omdat je vol goeie wil bent, goodwill wil creëren en te goed bent voor deze wereld. Een merci heb ik nooit gehoord. Boeren zeggen nooit merci. Daarom zijn het boeren. Krenterig, klagerig, onbeleefd, onhygiënisch. Boeren zijn de meest koppige en achterlijke wezens die ik ken. Achterlijk in de zin van 'lopen minstens een paar generaties achter op de rest van de maatschappij.' Ik moet altijd op mijn woorden letten. In de 3 jaren vóór het huwelijk heb ik meermaals meegeholpen op de boerderij. Ik hoefde dat niet te doen, zeker niet na de diagnose 'kapotte rug' op mijn twaalfde. Onder het motto 'wat stuk is, kan niet meer stuk gaan' stak ik uitgerekend op de warmste dag van het jaar veel te zware strobalen boven mijn kop de hoogte in. Heeft een en ander het ijs gebroken? Ik moet u teleurstellen. In het voorbije decennium heb ik met de boerderijbewoners nauwelijks of geen contact gehad. Ik heb er mij nooit welkom gevoeld en in die zin herhaalt de geschiedenis van mijn leven zich keer op keer. Ik laat ze maar aanmodderen in het slijk der aarde.

Schoonouders en ouders, je kiest ze niet. Mijn kwartet is bij mijn weten nog volledig en ademt nog. Al ben ik daar nu ook weer niet 100% zeker van. Van het viertal hoef ik niets meer te verwachten. Ze zijn boekhoudkundig afgeschreven. Geboekt onder waardeverminderingen op passiva. Dat klinkt opgeruimd en dat mag zo blijven van mij. Non communicado is een prachtige uitdrukking. Ik heb destijds gebroken met heel mijn familie omdat ik het gevoel had dat dat mijn familie niet was. Met mijn ouders ben ik sinds een goed jaar niet meer on speaking terms. We zijn elk ons weegs gegaan. Ze zijn stilaan weggegleden uit mijn leven en het is goed zoals het nu is. Het voelt aan als een juk dat ik eindelijk - weliswaar rijkelijk laat, maar beter laat dan nooit - van me heb kunnen afgooien. Ik weet dat het als een cliché klinkt, maar op het moment dat ik zwaar crashte en er zo goed als helemaal alleen kwam voor te staan, toen heb ik begrepen dat diegenen waarop je blindelings zou moeten kunnen rekenen, de andere kant opkijken en kiezen. In mijn geval kwam de redding niet van het eigen bloed. Er zijn dingen die je nooit vergeet. Er zijn mensen die ik voor altijd wil vergeten.

Levenskwaliteit

 

dieetfout (die eet fout)

Gisterenavond werd ik nog eens op een bijzonder pijnlijke wijze aan mijn auto-immuunziekte herinnerd. Even sterven en dan weer rechtop kruipen. Aangezien de aanval zeer plots en snel plaatsvond en al even snel weer verdween, mag ik enige hoop koesteren op een niet al te ellendige day after. Ik hou mijn hart en buik vast.

Oog voor het kleine

Waarom moet er ons eerst iets ergs overkomen vooraleer we (weer) oog leren hebben voor en plezier vinden in de kleine, dagdagelijkse dingen? In een vorig leven had de genadeloze tand des tijds mijn gezichtsvermogen zwaar aangetast. Ik had alleen nog maar oog voor grootsheid. En in één adem zag ik alleen nog maar de splinters in andermans ogen en niet meer de balken in mijn eigen kijkers. Vandaag is het  gelukkig net andersom: ik verwonder mij mateloos over de kleine dingen des levens, letterlijk en figuurlijk. Ik heb een aversie gekregen voor vakidiotie. Ik wil niet langer alles weten over één onderwerp. Ik wil goed zijn voor anderen, diepgaande vriendschappen onderhouden met mensen die ik de moeite waard vind, luister naar mijn medemens, graag zien en graag gezien worden. Er is zoveel moois dat ongemerkt aan ons voorbijgaat. Ik weet nog hoe in het chemielokaal op de middelbare school plots een compleet nieuwe wereld voor me openging toen ik voor de eerste keer door de ogen van een microscoop gluurde. Kijk naar de foto's hieronder en bewonder het embryo van een muis (foto 1), een klaproos (foto 2), een weekdier (foto 3), het embryo van een kat (foto 4) en het door insecten aangevreten blad van een boom (foto 5). En als je de smaak te pakken hebt, neem dan ook eens een adembenemend kijkje hier en breng je stem uit!











 

Sensibiliseren is overtuigend communiceren

Mijn hart breekt als ik weer ergens een dure sensibiliseringscampagne zie opduiken die haar doel voorbijschiet omdat de boodschap niet blijft hangen, als ze al opgemerkt wordt. In onze overprikkelde en tegelijkertijd afgestompte samenleving is het een hell of a job geworden om de mensen nog te ráken met een boodschap over foltering, hongersnood, partnergeweld enzovoort. En toch. En toch zit er af en toe een parel tussen het kaf van alledag. Dit zijn naar mijn bescheiden mening campagnes die doen wat ze moeten doen: wakker schudden, raken, sensibiliseren, doen nadenken en als het even kan ook iets in gang zetten, gedrag beïnvloeden.

  

Walking 9 to 5

Heel eerlijk, ziet u zichzelf zo al bezig op de werkvloer, zelfs als er douchevoorzieningen zijn?

Fingerspitzengefühl

Ik kan mijn coach nog steeds recht in de ogen kijken. Een goeie week geleden - op donderdag 25 september om 14u34 om precies te zijn - ben ik ermee begonnen. Bijna 180 uur later ben ik nog steeds vingernagelbijtvrij. Zo ver als mijn geheugen teruggaat ben ik nog nooit in staat gebleken mijn nagels gedurende zo'n lange periode onaangeroerd te laten. Dit is voor mij een nieuw feit, zoals dat zo mooi heet. De drang om te bijten is er zelfs bijna niet geweest in de voorbije week. Als ik ergens voor ga, dan ga ik er voor de volle 300% voor. Ik heb niet de gewoonte mezelf noch mijn coach te bedriegen. Ik hoop hier over een week hetzelfde logje te kunnen schrijven, maar dan met vermenigvuldigingsfactor twee welteverstaan.

Het regent in Brussel

Tijd voor een wondermooi streepje poëzie op MELANCHOLIA. Frédéric Leroy (°1974) is in het dagelijkse leven - hou u vast - voedingstechnoloog aan de Vrije Universiteit Brussel. In 2006 verscheen zijn debuutbundel Gedichten bij BnM. Inmiddels verscheen dit jaar zijn tweede bundel Lucifer en het grote belang (van kleine rituelen) bij uitgeverij De Contrabas. Leroy behoort tot een nieuwe generatie dichters die gebruik maken van het internet om hun werk tot bij het lezerspubliek te brengen. Hij post zijn gedichten op zijn eigen weblog.

'Het regent in Brussel' spreekt mij enorm aan wegens de eenvoud en helderheid. Dit is poëzie die volgens mij een groot publiek moet kunnen aanspreken.

 

Meisje, het regent in Brussel, dat is de wereld
die zich schoonspoelt, het went wel, die spatjes,
dat is muziek. Wat is muziek? Het pompen
van bloed. En bloed is rood als rozen en rozen
zijn mooi als de dag. Je zal van rozen houden,


ze in je hartje dragen, ook al zijn ze
wat ziek, met gele aangevreten blaadjes,
dat geeft niet, want ook een ziekte kan
mooi zijn. Dat leer je later nog wel. Dat
leer je nog wel te leren. Meisje, ik mis je


nu al. Met mijn lippen op je moeders vlees
beloof ik je plechtig: er zal licht zijn.
Wat is licht? Dat wat je te wachten staat,
de bestorming van je ogen.  Blauw en groot
zullen ze zijn, je ogen. Is dat van belang?


Ach nee, maar ze zullen schuldig zijn
als de zee. En ook al zijn ze giftig groen
als de bomen: er zal gemoord worden.
Wat is moord? Laat maar, dat vertel ik
Je een andere keer. Het regent, het regent.


De hele wereld is nat en vrolijk glinsterend.
Meisje, mijn lieve meisje, als jij er zal zijn
zullen we de eenden voeren, in de storm
van de avondzon elkaars hand vasthouden.
En de wereld zal mooi zijn. Moet mooi zijn.


(uit: Brochure Poëziewedstrijd 2008 van de stad Oostende)

Bijnamen zijn van alle tijden

Het logje van vorige zondag over mijn eigen schoolstrijd heeft nog een leuk nakomertje gebaard. Bijnamen van leraars en leraressen. Hihi. Gek genoeg was het fenomeen mij niet bekend in de lagere school. Allicht waren wij toen nog vroom en braaf genoeg om ons niet met het uitvinden van weinig flatterende epitheta in te laten. Maar vanaf het 1ste middelbaar was het hek meteen van de dam. De anciens wijdden de broekies meteen in, zodat bijnamen generaties lang meegingen. Uit het blote hoofd kan ik een kwarteeuw na datum nog steeds een pak van die namen reproduceren. Uit respect voor de betrokkenen geef ik de echte voor- en achternamen niet vrij. Voor een aantal onder hen zou het echt niet fraai zijn om dit hier te moeten lezen.

• den Drol (leraar wiskunde die zijn naam geenszins gestolen had)
  
• de Citron (leraar Frans die nooit of te nimmer kon lachen)
• de Shadow (leraar L.O. die tijdens de middagpauze vanuit alle hoeken en struiken opdook om leerlingen te betrappen tijdens het roken van sigaretjes)
• den Apache (leraar wiskunde met de onvermijdelijke baard)
• de Stinkzwam (pater met saffraangele tanden die me 9(!) uur Latijn gaf in het eerste middelbaar)
• den Dikke (pater-directeur)
• de Frakke (leraar Nederlands en Engels, vandaag een notoir Vlaams dichter)
• het Nonneke (dochter van de studieprefect die netjes door papaatje in zijn school gedropt werd, maar van haar vak (Latijn) weinig kaas had gegeten en bovendien oude gordijnen als kleed gebruikte)
• Tommeke (toen al ja, een ambitieus leraartje aardrijkskunde wiens hoofd bijna zo lang was als zijn armen)
  

Dreams

Als kind en als tiener ben ik ik altijd een laat- en langslaper geweest. Vandaag ben ik alleen nog maar een laatslaper. Normaal gezien kruip ik niet vóór 3 uur in de ochtend mijn bed in, of het moet zijn dat ik dodelijk ziek ben of 's anderendaags ergens heel vroeg moet zijn. Aan 5 à 6 uur slaap heb ik in principe voldoende. Ik heb altijd moeite om vlot wakker te worden. Na het opstaan verkeer ik vaak nog in een soort van slaap/waaktoestand. Naarmate de dag vordert, treedt er verbetering op. Tegen de avond ben ik helemaal wakker. Tussen pakweg 10 uur 's avonds en 3 uur 's ochtends situeert zich mijn meest productieve periode. Ik schrijf vooral 's nachts. Poëzie schrijf ik altijd 's nachts. Er dienen 3 voorwaarden voldaan te zijn om een gedicht te kunnen schrijven: het moet stil zijn rondom mij, ik moet alleen kunnen zijn en er moet een glas (liefst rode) wijn in de buurt vertoeven.

Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik maar weinig droom, om de eenvoudige reden dat ik maar een beperkt aantal uren slaap. Mooi niet dus. Het aantal dromen dat ik droom heeft niets met de slaapduur te maken. Ik baseer me daarvoor op de bijzonder boeiende discipline van de slaapwetenschap. Slapen is leuk, slapen is boeiend.

• de gemiddelde sterveling heeft minstens 5 dromen per nacht
• de meeste dromen duren tussen de 5 en de 20 minuten
• in een heel leven droomt een mens alles bij elkaar gemiddeld 6 jaar
• iederéén droomt, zelfs de mensen die zich geen enkele droom kunnen herinneren
• mannen dromen eerder over andere mannen dan over vrouwen, vrouwen dromen evenveel over mannen als over vrouwen
• alcohol en medicatie verminderen het vermogen om zich dromen te herinneren, hetzelfde geldt voor eten net voor bedtijd
• mensen die net voor het slapengaan een boek lezen of naar televisie kijken, hebben een grotere kans om daar 's nachts over te dromen
• 5 minuten na het wakker worden zijn mensen al 50% van hun dromen vergeten; na 10 minuten is dat 90%
• het meest voorkomend zijn de dromen over tanden: uitvallende tanden, rottende tanden, verzwelgende tanden
• andere vaak voorkomende types dromen zijn: openbare naaktheid, vliegen, vallen, achtervolgd worden, een examen afleggen of te laat komen voor een examen, de eigen dood of de dood van iemand anders, natuurrampen of rampen veroorzaakt door de mens 

Andreas, Ulrike & Gudrun

Op 25 september is in Duitsland de film Der Baader Meinhof Komplex in première gegaan. 35 jaar na de hoogdagen van deze linkse terreurbeweging is deze prent omstreden, niet in het minst omwille van het openlijk gewelddadige karakter van de film.

De Rote Armee Fraktion was de actiefste naoorlogse terreurgroep in Duitsland. De RAF stond ook wel bekend onder de naam Baader-Meinhof-Groep. De groep bestond in het begin uit Andreas Baader, Gudrun Ensslin, Horst Mahler en de later bij de groep gekomen Ulrike Meinhof. Vooral in de studentenbeweging ontstond er aan het eind van de jaren '60 steeds meer onvrede over het feit dat veel bestuurders uit het Nazi-tijdperk nog steeds 'waakten' over de fundamenten van de Duitse samenleving. Doel van de groep was zich ondergronds tegen "het systeem" te verzetten. De Rote Armee Fraktion ageerde verder ook sterk tegen de in Duitsland heersende "kapitalistische staat". De naam van de groep was afgeleid van het Russische Rode Leger, de term "Fraktion" werd toegevoegd om het verband met de internationale Marxistische strijd te benadrukken. De organisatiestructuur en handelwijzen waren grotendeels geïnspireerd door de Tupamaros, de linkse stadsguerilla uit Uruguay. 

Ik weet nog dat ik als tiener al geïntrigeerd was door de RAF. Over de manier waarop ze hun doel wilden bereiken, kan zeker geredetwist worden, maar ook vandaag nog blijf ik hun idealen een warm hart toedragen. Ik héb iets met de Rote Armee Fraktion. De RAF werd dag op dag 1 jaar na mijn geboorte opgericht. En toeval of niet, op mijn lijstje van favoriete voornamen prijken helemaal bovenaan Andreas, Gudrun en Ulrike.

De ongelijke (school)strijd

Wanneer ik terugkijk op mijn leven, overvalt mij het besef dat ik geen leider ben, hoogstens een lijder. Ik heb nooit geleid, altijd geleden. Ik was nooit een Sojoez of een grensverleggende Apollo. Het hoogst haalbare was een draagraket. De Laika onder de astronauten. Draagraketten geven het beste van zichzelf en branden dan op, einde verhaal.

Ik zat op het meest prestigieuze college van Leuven, een patershol met ijzeren tucht en opvattingen uit het bronzen tijdperk. Een college waar er pas kon gepraat worden over een inschrijving na inzage van het laatst behaalde rapport in het middelbaar. De school had naam en faam en op de koop toe een tiental voetbalvelden. Noblesse oblige. Een pater met saffraantanden die Latijn met een zweetgeurtje onderwees, dat werd  met vatikaanse hardnekkigheid geduld.

Op dat college werd ik stap voor stap, jaar in jaar uit, leeggezogen. Gedurende 6 jaar heb ik er gevochten om te overleven, alsof ik voortdurend de Mont Ventoux moest beklimmen, altijd maar spartelend en flirtend met de pijngrens om er niet afgereden te worden.  Ik ben herhaaldelijk over mijn limieten gegaan. Ik zat in de Latijn-Griekse, Type II, nog net gespaard van het verdoemde VSO, the final old skool. We begonnen in de 1ste Latijnse A met 26, we studeerden uiteindelijk af met 12.

Eigenlijk hoorde ik niet thuis op dat college want ik was maar een eenvoudige jongen. Altijd autodidact geweest, geen lange arm of fils à papa. Daar krioelde het anders wel van in mijn klas. Het was bij voorbaat een ongelijke strijd. Ik ken ze nog allemaal bij naam, de 11 andere abituriëntjes van weleer. Koen G., zoon van een professor aan de K.U.Leuven. Guy D., zoon van een professor aan de K.U.Leuven. David H., zoon van een professor aan de K.U.Leuven. Marc J., zoon van de meest prestigieuze notaris van Leuven. Kristof V.H., zoon van een professor aan de K.U.Leuven. Olivier H., zoon van de toenmalige voorzitter van de Boerenbond. En dan nog een paar nobele onbekenden. Het gekke is dat ik tijdens mijn studiejaren nooit heb doorgehad dat de strijd ongelijk was. Ik had geen tijd om er bij stil te staan.

Roeien met nieuwe (nagel)riemen

Neen, ik ben er niet fier op. Ik was altijd zó naiëf te denken dat niemand het merkte. Maar nu, na meer dan 30 jaar, kom ik ermee naar buiten. Ik ben een onvervalste nagelbijter. Correctie: wás. Ja, inderdaad, wás. Of laat me toch maar een slag om de arm houden: ik wil geen nagelbijter meer zijn.

Zolang als mijn geheugen mij laat teruggaan, kan ik me afgebeten vingernagels herinneren. Ik zie me nog bezig in het eerste leerjaar, met de rand van het stopsel van mijn Parker vulpen de vingertoppen één na één verminkend. Tot bloedens toe. En alsof dat nog niet genoeg was, vervolgens met de schrijfpunt in het openliggende vlees koterend met de onbeheersbare drang om letterlijk tot op het bot te gaan. De allereerste keer dat ik mezelf zwaar verminkte en het bloed van geen ophouden wist, was de pijn niet te harden. Maar ik beet door, letterlijk en figuurlijk. De tweede keer deed het al wat minder zeer en geleidelijk haalden de gewenning en de verslaving het van de verzweringen, ontstekingen en kloppende pijnen. Ik herhaal het, ik was en ben er niet fier op. Mijn ouders hebben mij duizenden keren 'Daniel, blijf van je nagels!' geroepen. Tevergeefs. Mijn vrouw heeft honderden keren 'Blijf van uw nagels!' geroepen. Tevergeefs. Nadat de wonde geheeld was, begon de verminkingscyclus van voorafaan opnieuw. Ik heb tientallen jaren lang roofbouw op mijn lichaam gepleegd, al was het maar omdat om de haverklap de inwendige reparatietroepen in actie moesten schieten om de wonden te laten etteren, schoonmaken en genezen.

Hoe is het al op zo'n jonge leeftijd zo ver kunnen komen? Ik heb me vaak die vraag gesteld. Is het een pure verslaving? Is het een vorm van zelfverminking, met andere woorden, voel ik me al als kind niet goed in mijn vel? Is het een manier om stress te kanaliseren? Ik ben mijn licht gaan opsteken in het voor mij essentiële boek De Sleutel tot Zelf-Bevrijding (Psychologische oorsprong van 1100 ziekten) van Christiane Beerlandt. Over "nagelbijten" schrijft zij :

Angst, nervositeit. Bezwaarde gedachten: je denkmolen draait nerveus en gespannen. Jij bent nog niet echt jezelf, jij vreest onbewust om 'niet' te zijn. Jij krimpt ineen uit vrees dat anderen, je ouders, je opvoeders je zouden 'pakken', straffen of uitwringen: angsten. Maar deze negatieve verwachtingen omtrent het leven, waarmee jij geboren bent, kunnen er inderdaad de oorzaak van zijn dat jij mensen  hebt aangetrokken waar jij bang van bent, waarvoor jij op je hoede bent, waar jij kwaad op bent. Onvoldoende geaard in je eigen wezen, durf jij je krachtige energieën niet laten openbloeien: jij brengt onvoldoende je mogelijkheden naar buiten; je houdt je in; je beseft te weinig je waarde; je bent bang om door anderen bij de haren gegrepen te worden. Jij verbijt je talenten, gefrustreerd. Jij durft niet altijd eerlijk te zijn!

Voel je rustig, veilig, ontspannen in je Zelf. Ontdek je waarde en wees trots op je unieke zijn. Laat alle creatieve energieën vrij openkomen, word je bewust van je diepe krachten, van je mogelijkheden en exterioriseer in plaats van deze mooie innerlijke energieën op te eten. Kom uit  voor je gedachten, je gevoelens; bevestig je sterk als individu, hoe jong je ook bent. Grijp jezelf stevig beet, wees voor niemand bang, dan zal niemand je wat doen. Treed naar buiten met je rijke inhoud, krop niet op, stop geen talenten in de grond. Stel je vertrouwen in je goddelijke, diepste Zelf. Eerlijke confrontatie; kordate veruitwendiging van wat in je leeft; zo sta jij jezelf en anderen toe om te evolueren.

Hoe confronterend allemaal. Om het met de gepaste woordspeling te zeggen: de nagel op de kop. Ja, ik ben altijd bang geweest, heb mezelf altijd weggecijferd, heb altijd te weinig zelfvertrouwen gehad, heb altijd een basisspanning in me gehad, een me niet goed in mijn vel voelen, me altijd op de achtergrond gehouden, gezwegen voor de goede vrede, mijn ambities eigenhandig op systematische wijze gefnuikt. Negatieve krachten, altijd weer negatieve krachten.

Het is genoeg geweest. Ik wil niet meer in angst leven. Ik wil de positieve krachten in mij weer een kans geven.  Me rustig en ontspannen voelen. Trots zijn op mezelf. In vrede leven met mezelf. Genieten van de mensen die mij na aan het hart liggen. Bouwen aan diepe vriendschappen.

Donderdag 25 september 2008, 14u34. Ik start een ernstige poging om voor eens en voor altijd met het nagelbijten te stoppen. Mijn beste maatje heeft me over de streep getrokken. Dankzij haar talent om de positieve krachten in mij naar de oppervlakte te laten komen, is het mij menens om het nagelbijten naar de geschiedenisboeken te verwijzen. Op het ogenblik dat ik dit logje schrijf, ben ik bijna anderhalve dag clean. Ik wil clean blijven. Als eerbetoon aan onze vriendschap.

Libelle boven de vennen

's Avonds, in de heerlijke duisternis van een hoogzwangere herfst, pleeg ik graag te gaan joggen langs ingeslapen paadjes en onverlichte wegeltjes. Ik jog altijd met de iPod op omdat het ritme van de muziek mij op onnavolgbare wijze kan vooruitstuwen. Bovendien luister ik niet graag naar mijn gehijg en krakende knieën. Joggen helpt me om mijn hoofd leeg te maken, al loopt het op hetzelfde moment vaak weer vol door de muziek in mijn oren. Gisteravond beet een hemelsmooi lied van mijn tijdloze held Frank Boeijen zich vast in mijn kop. Libelle boven de vennen.

Is het mogelijk de lelijkheid te
vergeten
De afkeer
Het hoofd af te wenden
Een andere kant

Na al die jaren
Van begraven onder
Vierkante centimeters

Al het zicht ontnomen
Omringd door onbelangrijk
En het belang van anderen

Droge handen
Droge rivieren

Laat de vriendschap zegevieren
Als een libelle boven de vennen

Le nouveau CVP est arrivé

Ik zat er gisterenavond nog vol bewondering naar te kijken. David Geens, een lokale CD&V'er uit het vredige Knesselare, durfde voor de camera van Ter Zake zijn gedacht zeggen over de breuk in het kartel en de koerswijziging van zijn partij. Hij was één van de weinigen die zonder een blad voor de mond te nemen verwoordde wat momenteel sterk leeft onder de gewone militanten en niet bang was om tegen de schenen van de groep van 4 te schoppen (Leterme, Peeters, Thyssen en Vandeurzen). Een dag later betaalt hij reeds de tol: de regionale voorzitster Odette Van Hamme (die niet zonder flagrante taalfouten kan schrijven, sic) heeft hem in niet mis te verstane bewoordingen gevraagd op te hoepelen uit de partij. Voor mij is er maar één conclusie mogelijk: le nouveau CVP est arrivé.

In de kiem gesmoord

Zonder woorden. Zonder commentaar. De beelden spreken voor zich, dacht ik.

Breuken lijmen kost geld

Een arm breken duurt nog geen seconde. De breuk laten genezen daarentegen kost handenvol tijd en vooral geld. Dat weet ik nu wel heel zeker als ik alles op een rijtje zet sinds onze dochter op 3 juni haar bovenarm brak. Pas op, ik ben reuzeblij dat het herstel van deze lelijke en delicate breuk naar wens verloopt. Anderzijds heb ik de voorbije 3 maanden vaak de kassa horen rinkelen. Als ik alle facturen bijeen tel, kom ik ruw geschat op een bedrag van €800.

• opname in de spoedgevallen en dringende operatie
• dagverblijf in het ziekenhuis
• 4 controlebezoeken bij de specialist annex controlefoto's en nieuw gipsverband
• 1 operatie door de specialist voor het verwijderen van de pinnen
• 1 huisartsbezoek voor het verwijderen van de draadjes
• 20 beurten bij de kinesitherapeute voor in totaal €400

Soms kan ik me niet van de indruk ontdoen dat een ziekenhuis een fabriek is die producten en diensten verkoopt met de bedoeling een zo groot mogelijke omzet te realiseren.

Nog 10 beurten kine en dan hoop ik eindelijk een kruis te kunnen maken over de rubriek arm in mijn uitgavenposten.

Suiker

Na een periode van literaire bezinning is SAUDADE terug met nieuwe poëzie.

Charlatans Derderangspolitici & Volksverraders

Naar goeie traditie heeft de christendemocratie zich gisteren op haar smalst getoond. Deze keer heeft ze heel lang de schijn kunnen ophouden, maar uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. In een vlaag van onvervalste zelfkastijding koos de CD&V finaal voor de macht, de postjes en het verraad aan de kiezer.

Sinds de verkiezingen van juni vorig jaar is de CD&V totaal onherkenbaar geworden. Ze is compleet het noorden kwijt. Dat de partij bij de volgende verkiezingen de rekening gepresenteerd zal krijgen, staat buiten kijf. In de voorbije 15 maanden heeft CD&V op een nooit eerder geziene manier zichzelf verbrand. Leterme is al lang geofferd, minister-president Peeters wacht hetzelfde lot. Jo Vandeurzen ruimt tegen beter weten in wat puin op het Ground Zero dat zijn voorgangster Laurette Onkelinkx op het departement van Justitie achterliet. Pieter De Crem speelt soldaatje in verre landen. Marianne Thyssen loopt om de haverklap verloren in het hoenderhok van de Belgische politiek en droomt 's nachts al lang weer van Europa. 

Het niet-beslissen is het handelsmerk van Leterme I geworden. Een zootje ongeregeld van politici die mekaar het licht in de ogen niet gunnen. Terwijl mensen hun leven op het spel zetten door zichzelf uit te hongeren of op bouwkranen te klauteren. Terwijl België elke dag een slechtere leerling wordt in de Europese klas. Terwijl de hoogste politiechef in dit land ongemoeid wordt gelaten omdat de Franstaligen zijn gesjoemel met de mantel der liefde bedekken en de bevoegde minister van Binnenlandse zaken de facto gijzelen. Terwijl de eerste herfstkou langs ramen en deuren binnenwaait en de mensen binnenkort met een peperdure energiefactuur opzadelt. Ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.

Het federale virus is intussen geïmporteerd in de Vlaamse regering. Vanmiddag tijdens Villa Politica droop de hypocrisie van het Vlaamse regeringsbankje. De speech van N-VA fractieleider Jan Peumans was ronduit briljant. Je zag een aantal ministers ongemakkelijk op hun stoel schuifelen. De meest huichelachtige was zonder twijfel Frank Vandenbroucke, de man met het hautaine professorenbrilletje die denkt dat hij intelligenter is dan heel Oxford en Cambridge samen. Naast hem zat de laatste Vlaamse primitieve progressieve Bert Anciaux als een koorknaap de heilige onschuld uit te hangen. De liberale excellenties keken heel de tijd met een pokerface voor zich uit. Zij zaten in een comfortabele positie want Bart Somers - in een vorig leven een overtuigd flamingant maar al vele jaren geleden gebrainwashed en omgeturnd tot een schoothond - had zondagmorgen het vuile werk al opgeknapt: Bourgeois, rauss! Het ontslag van Patrick Dewael heb ik hem -wonder boven wonder- een paar dagen eerder niet horen vragen.

Sadness part II

En als we nu eens...

• zouden proberen ons - even maar - te verplaatsen in onze medemens
• zouden vechten voor onze dierbare vriendschappen in plaats van onze vijanden te bestrijden
• zouden leren van te praten met onze ogen in plaats van woorden te gebruiken die altijd weer tekortschieten
• zouden ophouden met mekaars geluk niet te gunnen
• zouden proberen ons denken en ons doen op één lijn te plaatsen
• zouden leren om de woorden 'ik zie je graag' over onze lippen te krijgen in plaats van 'ik haat je'
• zouden streven naar liefde in de vriendschap en vriendschap in de liefde
• zouden leren mekaar een stukje los te laten in plaats van mekaar te verstikken
• zouden aanvaarden dat vriendschappen relaties niet in de weg hoeven te staan
• zouden leren dat "ik zie je graag" tegen meer dan één persoon mag gezegd worden
• zouden erkennen dat er dingen zijn die je alleen maar kan delen met je beste vriend(in) en niet met je partner
• zouden leren elkaar een gezonde dosis vertrouwen te gunnen in plaats van het wantrouwen te laten zegevieren
  

zouden we ons dan niet een stuk beter in ons vel voelen en leven dankzij in plaats van ondanks?

Obama lust McCain...rauw

Ik hou van de frieten, maar niet van de man. En daarmee heb ik me weeral ge-out.

Een beetje van dit en een beetje van dat

Laten we er nog eens een lichtvoetige post tegenaan gooien. Iets dat lekker wegleest. Het ene oog in, het andere oog uit. Een weekoverzichtje bijvoorbeeld. Dingen die me opgevallen zijn, dingen die me verheugd hebben, dingen die me ontgoocheld hebben. Het leven zoals het is, kortom.

1. Eén opgeschoten Brusselaar, één kleurloze Waal en één dikke Oostfronter zijn er met vereende krachten in geslaagd om op 8 weken tijd 1 A4-velletje papier bijeen te schrijven voor Albert 2.
2. Ik ben deze week enorm vergeetachtig geweest. Dinsdag in de winkel een heleboel vergeten en gisteren, tijdens de herkansing, alweer.
3. Tot mijn tevredenheid heeft mijn gloednieuwe fotoblog zijn start niet gemist. Meer dan 400 pageviews op minder dan een week, daar wilde ik vooraf zeker voor tekenen.
4. Denk nooit dat je in de supermarkt om de hoek sneller aan de kassa kan passeren dan in een grootwarenhuis in de stad. Hoe komt het toch dat de klant vóór mij altijd zijn of haar klapje moet doen tegen de caissière, gepast kleingeld wil beginnen zoeken in zijn of haar portemonnee, zijn of haar statiegeld wil terugkrijgen voor het leeggoed of er gewoon een sinister plezier in schept tijdens de week te winkelen in plaats van in het weekend.
5. Wanneer mijn jongste zoon gisteren voor de allereerste keer in zijn leven met de klas naar de markt gaat, centjes meekrijgt om te betalen, als een echte mijnheer 3 chocoladebroodjes roept naar de marktkramer en dan moet horen dat er maar ééntje meer overschiet, dan vind ik dat een traumatische ervaring voor die jongen.
6. Wat hebben Bruno Tobback en Yves Leterme met mekaar gemeen? De ene is van de afgrond in het ravijn gestort, de andere wacht binnenkort hetzelfde lot.
7. Wat hebben Jonathan Blondel van Club Brugge en Didier Reynders van de MR met mekaar gemeen? Ze tackelen allebei met de voet vooruit.
8. Waarin verschillen Blondel en Reynders van mekaar? De eerste krijgt om de haverklap rood en wordt van het veld gestuurd, de andere krijgt zelfs geen geel en mag vrolijk het spel blijven bederven.

Twitter Charts: anatomie van de twitteraar Melancholia

Voor wie het nog niet mocht weten: ik ben een twitteraar van het eerste uur. Op dit ogenblik vinden 120 mensen van over de hele wereld mij zó interessant dat ze mijn doen en laten hier volgen. Een paar dagen geleden doorbrak ik de kaap van de 2.500 tweets. Op de kleur van onderbroek die ik draag na, moet u intussen ongeveer alles van me weten. Nu bestaan er heelwat leuke tools die mooie Twitter statistiekjes op je computerscherm kunnen toveren. Eéntje daarvan, Twitter Charts, vind ik leuk voor met name de frequente twitteraar. In een oogopslag krijg je een interessant overzicht van je twittergedrag. Op welk ogenblik van de dag twitter je het meest? Op welke dag van de week ben je het meest actief op Twitter? Ik heb voor mezelf de proef op de som genomen en ben allerminst verbaasd over de resultaten: ik twitter 24/7.