MELANCHOLIA - меланхолия

Planeet zonder ring(en)

Niet alle planeten zijn mij eender. Zo ver als mijn herinnering teruggaat, heb ik altijd een meer dan normale fascinatie gehad voor Saturnus, de planeet met de ringen en dus bij uitstek de meest vrouwelijke. Saturnus is anders dan de andere supernova's, een buitenbeentje binnen de spierwitte, onbereikbare melkwegen. Daar hou ik wel van. Nu ik er over nadenk: Saturnus heeft de morfologie van een goeie, ouwe vinylplaat. Geen toeval. I like the groove. De andere planeten uit ons zonnestelsel zeggen me weinig of niets. Daar kunnen hun goddelijke benamingen weinig aan veranderen. Mercurius doet me op de een of andere manier denken aan ontsmettingsalcohol. Venus klinkt ordinair. Mars mag ik niet eten. Jupiter, ja, Jupiter zou een eervolle tweede na Saturnus kunnen zijn. Uranus klinkt vies. De hydrofobe koudwatervrezer in me moet niet hebben van Neptunus. En bij Pluto maak ik steeds de associatie met voze hondenbrokken. Ik vergeet de Blauwe Planeet, ordinaire Aarde, brokkenpap zonder brokken. Waarom, o waarom werden ons de ringen niet gegund?

Thee drinken

Terwijl we koppen afwassen,

zouden we alleen mogen koppen afwassen.

Als we de koppen afwassen

en alleen denken aan de thee die wacht,

dan zien we de koppen als iets vervelend.

Het feit dat we koppen afwassen

is een wonderlijke realiteit.

Als we de koppen niet kunnen afwassen,

is de kans groot dat we

onze thee ook niet zullen kunnen drinken.

Terwijl we de thee drinken,

zullen we aan andere dingen denken,

nauwelijks gewaar van de warmte van de kop

in onze handen

en de smaak van de thee in onze mond.

We zijn dan weggenomen door de toekomst,

niet in staat één actueel moment,

één minuut van ons leven te leven en te

beleven.

The rise of electronic music

Elektronische muziek is een groot stuk van mijn leven en in één adem is het mislopen van het concert van Kraftwerk op Pukkelpop afgelopen zomer een groot zwart gat in datzelfde leven van me. De doorbraak van het genre - pakweg vanaf de tweede helft van de jaren zeventig - loopt naadloos gelijk met mijn doorbrekende radiofähigkeit. Afgelopen nacht stootte ik toevallig op The rise of electronic music, een (zeer lange) documentaire van de hand van de BBC die haar gelijke niet kent. Diepgaande interviews met de helden van toen die nu grijzende ouwe zakken zijn geworden (Phil Oakey van The Human League houdt er een enigszins andere snit op na, om maar iets te noemen). Een niet te stuiten stortvloed aan archiefmateriaal, piepjonge snaken die tokkelen op hun Korg (geweldig om de eerste stapjes van Depeche Mode in de muziekbizz terug te zien!). Neen, niet zomaar een rap rap in elkaar geflanste docu, maar een echte geschiedenis van naar ik schat een paar uur. Wat je hier ziet passeren, doet elke liefhebber van het genre ogenblikkelijk saliveren: Kraftwerk, Giorgio Moroder, Throbbing Gristle, Gary Numan, The Human League, Depeche Mode, Yazoo, John Foxx, Cabaret Voltaire, Visage, Heaven 17, Joy Division, New Order en ga zo maar door. Kijk en vergelijk.

via videosift.com

Micro blog: FIFTH COLUMN

Ik blog intussen een kleine 4 jaar. In die periode heb ik 4 weblogs verwekt. Het begon - uiteraard - met de eerste, MELANCHOLIA, toevallig ook de beste. Ondergetekende is echter nooit voor één gat te vangen geweest, zelfs niet voor twee, en dus kwamen er 3 geesteskinderen bij: OOGSCHADUW, SAUDADE en MYXOMATOSE. U denkt: 4 blogs in 4 jaar, de man is 40, hij heeft het nu wel zo'n beetje gehad. Fout. Er is een 5de, nieuwbakken weblog. Ik ben een man van vele oorlogen en de oorlog moet op vele fronten gevoerd worden, ook samenzweerderig en ondergronds. Zeg maar een georganiseerde samenzwering die op instigatie van de vijand van binnenuit de weerstand probeert uit te hollen. Hoogverraad. Collaboratie, Maurice. Het vijfde wiel aan de wagen, polemisch vertaald: de vijfde kolonne. In English: FIFTH COLUMN. Waarmee u meteen de naam van het nieuwe weblog kent. Inhoudelijk valt nummer 5 een beetje tussen de plooien van het dekkingsgebied van 1, 2, 3 en 4. Het is tevens een micro blog. Weinig toeters en bellen op vlak van design en aankleding, maar wel superhip. Connecting, connecting! alle wind in de zeilen nog aan toe. De aanmaak van dergelijk vehikel is bovendien gratis, waarmee ik meteen ook voldaan heb aan mijn publicitaire plichtplegingen jegens het trouwe blogplatform, waarmee ik van in den beginne trouw en tevreden de digitale wereldzeeën heb bevaren.

Media watcher

Leuk sfeertje, daar bij Sanoma dezer dagen. Vooral bij Humo lijken ze CEO Aimé Van Hecke rauw te lusten. Eerder deze week zag ik Humo-journalist Mark Schaevers bij Phara al sans limite inhakken op zijn baas en vandaag gaat collega Marc Didden nog een paar stappen verder in De Morgen.
In een kippenhok kan er maar één haan zijn, zei mijn grootvader altijd, zoniet dreigt het kalf te verdrinken nog voor het goed en wel op 'r vier poten staat. Als ze het ten kantore Humo these days over een kalf hebben, zou het wel eens over Goedele Liekens kunnen gaan.

Het is crisis, ja, maar een goed geleid bedrijf kan tegen een stootje en een betere bladenmaker dan Van Hecke zou niet toelaten dat een snotvod als Goedele ter meerdere glorie van één mediadel al een paar jaar gretig in de clubkas mag graaien en daar alle zuurstof opzuigt die andere en betere bladen wat meer ademruimte zou geven. Onder het personeel van Sanoma lijkt nu gelukkig ook stilaan de consensus te groeien dat niet Sanoma of zijzelf het probleem zijn, maar wel de eigen CEO, die behalve aan Goedele zelf ook aan het gelijknamige blad en aan de mislukte tv-plannen van de vuilgebekte diva al miljoenen euro's verpatst heeft en, o tragedie, misschien wel net hetzelfde aantal euro's dat hij nu meent te moeten besparen. Is het niet hoog tijd dat iemand eens een bloederig afgesneden paardenhoofd legt in het bedje dat Aimé voor zichzelf en la Liekens gespreid heeft? [...] Humo is van iedereen, Aimé, behalve van u. Blijf er dus af en ga gewoon weg. De Belgische spoorwegen zoeken een conservator voor het treinmuseum, heb ik gehoord, en Francesca Vanthielen heeft dringend behoefte aan een tangoleraar in eigen streek. Go your own way, Aimé, zoals Fleetwood Mac ooit zo mooi voorzong.

De andere kant van de medaille

Wat is dit voor een land, dat jubelt omdat een lelijke man verkozen is tot eerste president van Europa, terwijl iets verderop in datzelfde Brussel gelukszoekers bivakkeren in tentenkampen of, erger nog, een papiertje met de boodschap Volzet (lees: hoepel op en trek uw plan) in hun strot geduwd krijgen?

Wat is dit voor een land, waar media plots massaal de moegetergde burger oproepen om haiku's te schrijven voor mijnheer de president, terwijl diezelfde burgers niet eens het woord haiku kunnen schrijven?

Wat is dit voor een land, waarvan een rampzalige minister van financiën door de onwetende buitenlandse pers opgehemeld wordt?

Wat is dit voor een land, waarin partijen die op een democratische manier opkomen voor de uitvoering van een arrest van het Arbitragehof, door de absolute topman van de gerechtelijke politie voor fascistoïde worden versleten? 

Wat is dit voor een land, waar de minister van defensie een marinier die verdacht wordt van verkrachting van een studente op een regeringsschip, ongemoeid laat, zelfs als het federaal parket die feiten intussen bewezen acht?

Ik sluit nu maar af (3)

Lieve Werner,

Dit zijn mijn laatste woorden aan jou. Nu hoef je niet meer voor ons te zorgen. Kolen bestellen kun je verder zelf regelen. Nu kun je ook de energienota (Burgstrasse), de energienota voor een jaar Elsbethstrasse en de hele huur van de Elsbethstrasse afbetalen. Met de eindejaarsuitkering en je salaris heb je alles betaald en kun je een nieuw leven beginnen. Ik heb 50 mark kostgeld voor 10 dagen, drie kinderen en ik. Laat maar eens zien hoe je daarmee uitkomt. Ik ben nooit uit geweest en heb nooit iets voor mezelf gekocht - alles alleen voor de kinderen.

Je hoeft niet naar de kleuterklas van Steffen te gaan, ik heb hem al afgemeld. Het zal je geen moeite kosten om weer met een schone lei te beginnen. We hebben een goed huwelijksleven gehad sinds ik - vanaf begin december dus. Het was zoals ik het me had voorgesteld. Toen kon ik met al die schulden nog wel leven. Tot aan oudjaar, ik had me er zo op verheugd om voor het eerst in het nieuwe jaar met je naar bed te gaan en wist dat ik zelf ook tot een hoogtepunt zou komen. Maar dat je me domweg nam met je dronken kop, dat vond ik afschuwelijk. Ik heb er geen enkel plezier aan beleefd, en daarna had ik er een hekel aan.

Toen stond mijn besluit vast, dat we je voor altijd zouden verlaten. Het is volkomen pijnloos gegaan. Ze waren alle drie heel diep in slaap. Ik had ze alle drie tabletten en bier gegeven. Ze hebben er alle drie niets van gemerkt. Het ging heel snel. Nu ik weet dat ze echt dood zijn, kan ik het ook. Ik heb ze het leven geschonken, dus zullen ze ook samen met mij sterven. Het was beter voor ze, neem dat maar van me aan. Het heeft heel veel van me gevergd om ook hun leven te beëindigen, het was heel zwaar. Maar het zal jou niet uitmaken. Je hoeft er nu geen huwelijksleven meer naast te hebben tot de kinderen groot zijn, en ze begrijpen dat ze het ook zonder vader moeten zien te redden. Maar denk er alleen om, neem je toekomstige vrouw nooit tegen haar wil, en wees een goede vader, zoals tot nu toe in de maand december. Maak nooit meer schulden en geef alleen zo veel uit als je je kunt veroorloven.

Bijvoorbeeld: je koopt drie kratjes bier, maar de huur en de energienota zijn niet betaald. Eerst komen de verplichtingen, het beetje dat er dan nog over is kun je aan je pleziertjes besteden. Begrijp je me? Betaal eerst al je schulden en sticht dan een gezin, begin een nieuw leven. Van fouten kun je alleen maar leren. Je zult mij en de kinderen heel snel vergeten. Het is natuurlijk mijn fout dat ik zo door het lint ben gegaan, maar er is voor mij geen weg terug meer. Wat gebeurd is, kan niet meer ongedaan worden gemaakt.

Ik ben die ene dag niet in het ziekenhuis geweest, want ik was al in de vijfde maand en de abortus werd geweigerd. Ik heb de hele dag op het station zitten lezen. Er is nooit een andere man in mijn leven geweest. Met jou heb ik voor de eerste keer geslachtelijke omgang gehad, en ook voor de laatste keer. Ik heb nooit een ander gehad. Ik heb van je gehouden en ik heb je gehaat.

Je bent een uitstekende vader en echtgenoot, die zijn vrouw helpt in het huishouden en kinderen kan opvoeden, dat moet ik je nageven, in dat opzicht heb ik veel van je gehouden. Maar dat je niet in staat was om je gevoelens ten aanzien van de geslachtelijke omgang op zijn minst een beetje in te tomen, daar heb ik je om gehaat. Je moet in de eerste plaats leren voortaan eerst de huur, de energienota en de krant te betalen, daarna uitrekenen wat er van je loon overschiet om tot de volgende betaaldag van te leven, en dan kun je van de rest nog wat leuke dingen voor jezelf doen.

Zo, ik ga nu eindigen, want het wordt mijn tijd. Ik heb het niet anders gewild, ik kan niet meer, het is voor altijd afgelopen. Het is het beste zo, geloof me. Jij hebt karakter. Je zult ons snel vergeten en een nieuw leven beginnen. Ik wens je verder veel succes in je verdere leven en veel geluk in de liefde.

Allerhartelijkste groeten
van je kinderen Heike, Steffen, Ines en je vrouw Karin

PS Geld zit in de tas met die rozen erop. Ik had al het geld erdoor moeten jagen, want jij dacht ook niet aan de kinderen toen je motoren, een auto of een verrekijker van 300 mark kocht - alleen maar aan je eigen pleziertjes. Mijn enige ondeugd was bakken, verder niets. Als je die drie kratten bier wegdoet kun je die twee rekeningen van de vakantie (Heringsdorf) betalen.

Ik heb dit gedaan om je eindelijk tot bezinning te laten komen, begrijp je me? Ik had het zonder werk enz. nooit gered. Ik zou net als eerst op jou zijn aangewezen, omdat ik niemand anders heb. Maar ik kan niet meer, al hebben we nog zo veel mooie uren met elkaar beleefd, en heb je onze kinderen een fijn leven gegeven. Maar dat telt nu niet meer. Eerst moet een mens iets presteren, zijn verplichtingen nakomen, en dan kun je je iets veroorloven.

Ik zie geen andere uitweg om je de ogen te openen. Alleen ben ik te zwak en te veel van jou afhankelijk. Ik zou altijd ondergeschikt aan jou zijn. Had ik maar iemand gehad die me hielp en af en toe op de kinderen paste, dan had ik geknokt tot het bittere einde. Maar nu blijft me geen andere mogelijkheid over. De kinderen en ik hebben een paar mooie dagen gehad, ik moest het doen, want elke ruzie met jou slaat onwillekeurig terug op de kinderen, en dat vermijd ik hiermee.

Een soortgelijke brief voor de politie ligt links boven in het bureau.
Karin

Karin P. woonde in een grote stad in Saksen. Ze doodde begin februari 1981 eerst haar drie kinderen en daarna zichzelf. De aan de politie gerichte brief luidde als volgt:

Zo, dit zijn mijn laatste woorden. Ik heb drie kinderen het leven geschonken en ik heb het ze ook weer afgenomen. Ik heb niets laten merken. Ik heb eerst mijn drie kinderen - en de dag daarna, toen ik zeker wist dat er niet een meer leefde, mezelf. Ik ben zwak en had het niet aangekund om weer helemaal alleen opnieuw te beginnen. Ik heb geen middelen van bestaan, alleen maar schulden, geen beroepsopleiding. Mijn vierde kind wilde ik niet. Een abortus in de vijfde maand werd geweigerd. Ik heb geen ruggengraat. Ik heb niemand die me zou kunnen helpen om weer van voren af aan te beginnen. Daarom heb ik het gedaan. Ik geloof dat het zo beter is, ook voor de kinderen.
Met vriendelijke groet
K. 

Het wonder van de menstruatie

Het adagium Liever een raket in mijn tuin dan een Rus in mijn keuken ging misschien wel op voor mij in pakweg de jaren tachtig, maar tijden veranderen, gelukkig maar. Ik ben gaandeweg een russofiel geworden, in die mate zelfs dat op mijn blogbanner de Russische vertaling van MELANCHOLIA prijkt. In één adem zeg ik echter ook, klaar en duidelijk: noem mij geen communist, trotskist, marxist, leninist of maoïst. Socialisten mogen dan al kapitale fouten maken, communisten maken de meest kapitale tout court.

De Russen komen! De Russen komen! Laat ze maar komen. Ik ontvang ze met open armen en gesloten benen. Geen bezwaar tegen een ouderwets partijtje bloedvergieten, maar ik hou het wel graag proper. Propere oorlogen. Altijd en overal.

U weet dat ik vrouwen op een piëdestal plaats. Ik ben bereid er mijn knieën danig voor te havenen. Ik vind vrouwen uitermate boeiend, bloeiend en soms ook bloedend. Daar wil ik het fijne van weten. De buitenkant, maar ook de binnenkant. Wat een wonder van een vrouw is wat mij betreft een uitdrukking die ook op de binnenkant van toepassing is.

Blue Monday

Omdat het vandaag nog altijd een dijk van een dance track is. Omdat deze versie live werd gespeeld in de studio's van de BBC en niet uit een DAT recorder gerold kwam. Omdat Bernard Sumner die dag compleet foute kledij droeg en mij sterk deed denken aan de Bent Van Looy van vandaag. Omdat ik als puber heimelijk verliefd was op toetseniste Gillian Gilbert. En omdat u volgende week geheid weer een blauwe maandag tegemoet gaat.

Weg met de honden

 

Ik ben al lang niet meer into dogs. Ik heb mijn bekomst van deze viervoeters met chronische snotneus. Ooit heb ik zelf nochtans een exemplaar gehad, een dwergpincher - het was eigenlijk de hond van mijn ouders - , maar dat is totaal fout gelopen. Het beest plaste het behangpapier tot prak en toen het die onhebbelijkheid had afgeleerd, werd het in een lijf-aan-lijf gevecht met een bouvier net niet uiteen gereten. Na een lange revalidatie kreeg de snuiter suikerziekte, werd het blind en zag het niet hoe het verlossende spuitje in zijn achterbil werd geprikt.
Ook vandaag, intussen een paar decennia later, voel ik voor honden veeleer afkeer dan sympathie. In mijn straat zijn nieuwe buren komen wonen met zo'n bijgeleverde hardcore blaffer.  Bijgevolg verstoort dit beest mijn joggings in de duisternis, meer nog: het suggereert dat ik een inbreker in hart en nieren ben. Terwijl ik geen vlieg kwaad doe. Vroeg of laat - eerder vroeg - sla ik deze canis op zijn muil.
De apathie voor het ene en de sympathie voor het andere zijn misschien causaal met elkaar verbonden. Feit is dat ik al een tijdje into cats ben. Een kwartet is hier zowaar gedomicilieerd, kan je nagaan. Nooit gedacht dat ik ooit katten zou strelen, drie maal daags hun voederbak zou vullen en de Tom & Co zou betreden voor hoogkwalitatief kattenvoer.
Geef mij maar katten. Veel kleiner risico op burenruzies. Vangt al eens een rat of  een muis. Maakt niet teveel kabaal. En, niet onbelangrijk in dit tijdvak, een kat heeft een véél kleinere ecologische voetafdruk dan een hond. Geen speld tussen te krijgen.