MELANCHOLIA.

Ik loop voor mijn leven

Zo van die dagen. Een zon - de zon - die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat van jetje geeft. Boeren die het gras keren dat bulkt van de pollen. Een expert die graspolkoorts creërt op de radio. De drempel is overschreden. In het grootwarenhuis en op straat zie ik het ene stel superbenen na het andere. Gladgeschoren en herboren. Elk jaar denk ik dat het het jaar van de mooiste benen wordt. Juni wordt alvast rokjesmaand, lees ik op het net. Mensen zitten en liggen buiten. Iedereen aan de cornetto. Alle cabrio's rekken hun schouders tot achter hun oren. Cabriorijders hebben een klein pietje, prevel ik, wanneer er weer eens eentje mij passeert en de snelheidsbeperking aan zijn laars lapt. 
Toen ik gisteren over de aankomststreep van Kortrijk Loopt kwam gelopen, werd ik achternagezeten door een colonne zwaantjes, die de winnares van de Knack Weekend Ladies Run - een half uur na mij van start gegaan - begeleidde. Zo krijg je quasi gelijktijdig twee tegenstrijdige gevoelens in de nek geduwd. Euforie hand in hand met vernedering. Drie kwartier later, na gedoucht te hebben in het gezelschap van een verschrompeld geslacht (don't panic! tijdens een zware fysische inspanning gaat al het bloed naar de benen en armen, dat komt wel weer goed!), kroop de laatste deelneemster de berg naar de aankomst op. Ze werd gegangmaakt door het dochtertje, de hond en nog wat ramptoeristen. De laatste paar hectometers duurden een eeuwigheid. Daar, ter hoogte van de uit de kluiten gewassen chronoklok, wachtte de ultieme beloning voor elke vrouw die de finish overschreed: een voor een kwart gevuld plastic bekertje Liefmans on the rocks. Mijn veertiende medaille was het, één na één bijeengelopen en -gefietst. Een muur in huis hangt intussen aardig vol met metaal. Ook de borstnummers houd ik, gedisciplineerd als ik ben, bij. Tegen het einde van dit loopseizoen moeten daar nog een drietal exemplaren bijkomen. Hoogst uitzonderlijk loop ik komend weekend niet voor eremetaal. Het is in mijn eigen achtertuin te doen en het evenement kreeg de titel Trappistenloop opgespeld. Ik lust wel trappist, maar ik mag het niet drinken. Ik lijd aan een sociale ziekte. Ik loop voor iemand anders. En voor zijn voeten.  

Wow

Hoe ze fluks naar binnen schrijdt, tot in de achtertuin van het hof van eden. Hoe ze haar komst met een sms'je aankondigt, tot op de minuut nauwkeurig. Hoe ze zich laat zoenen door een man half zo oud. Hoe ze mijn naam over 'r gebalsemde lippen gooit, overgoten met een heerlijk authentiek Antwerps - Deurns - sausje. Hoe haar montuur klasse verraadt. Hoe ze de nieuwe schoenenoogst op de tafel stalt en langs haar neus weg zegt dat de verkoopster zich decennia van leeftijd vergiste. Hoe niet één grijze verraadster haar kruin bevolkt. Hoe ze na tien minuten al naast me zit, volkomen gebiologeerd door een tablet. Hoe ze vroeger hield van Hugo Schiltz, een man zo schoon dat ze hem vandaag niet meer kunnen maken. Hoe ze volleerd lacht als een Flairmodel wanneer ze het kleinood mag vasthouden. Hoe haar perfect bewaarde wangen gaaf en glad zijn als boerenboter. Hoe ze met een knipoog mijn verboden koekje bij de koffie in dank aanneemt en geruisloos nuttigt. Hoe ze elk woord hoort en verstaat, al komt het van ver buiten 't Stad. Hoe ze weer naar buiten gaat, majestueus de Groenplaats op, als een ijsdanseres voor een bisnummer, ruikertjes van het ijs rapend met behulp van net niet kadukke knieënknoken. Hoe ze een afscheidszoen tot kunst verheft en me in het oor fluistert "dat ze me alle succes toewenst want dat ik het zal nodig hebben". Zo wil ik ook waardig oud worden. Wow. 

Een zondag in het vizier

Ik ging een paar meter achteruit en zette me neer op een grasbult, rustig in- en uitademend, de smartfoon in de hand. Een oude man met grijswit haar en brave snor ontfermde zich over haar. Ze keek zwijgend naar hem op en lachte aarzelend toen hij zijn hand op haar elleboog legde. Ze zette haar linkervoet voor haar rechter, een beetje zoals boksers hun prooi aftasten, maar dan minder zeker van haar stuk. Toen moest de boog gespannen worden met de verketterde rechterarm, die jaren na de dubbele breuk nog steeds niet de kracht van weleer had teruggevonden, tientallen geduldige kiné-sessies ten spijt. Haar rechteroog lag op de pijl toen die vertrok. Zoef. Fladder. Sidder. Scoreloos, maar wel nog net op het vierkanten vlak waarop een roos was afgebeeld. De tweede pijl leverde een dikke acht op. Toen liet de man haar helemaal los, nog even over haar blonde bol aaiend.

Handboogschieten heeft iets van darts. Je mikt een pijl naar een roos, maar daar houdt elke vergelijking op. Boogschieten vereist kracht en concentratie. Afgetrainde lichamen. Buitensport. Darts vereist een varkenskop, een blubberbuik en op de oksels na her en der opgenaaide sponsorembleempjes. Dichtgeslibde lijven, oorringen en piercings. Achterkamertjes van zwartgeblakerde volkscafés zonder rookafvoerinstallatie.

Haar drie initiatiepijlen waren verschoten. Ze gaf de boog weer af, draaide zich om, liep de helling op en kwam naast me zitten. Papa, ik heb geen kracht meer in mijn arm. Het komt nooit meer goed. Ze begon spontaan te huilen. Maak je maar geen zorgen, schat. In het leven draait het niet om kracht, maar om precisie.

Ik ben je niet vergeten, Wouter (en Frank ook niet)

Gent, 27 september 1984 - Mezzanego (Italië), 9 mei 2012

Moeskroen, 6 november 1974 - Saly (Senegal), 12 oktober 2009

 

 

Regression towards Mediocrity in Hereditary Stature

Dankzij Nobelprijswinnaar en succesauteur Daniel Kahneman ben ik vandaag een pak wijzer geworden. Kahneman heeft me doen inzien dat Philip Gilbert na een boerenjaar in '11 niet anders kon dan een beroerd '12 bijeen te fietsen. Mutatis mutandis weet ik nu ook dat Tom Boonen dit jaar de concurrentie naar huis zou rijden na een belabberd voorgaand wielerseizoen. De oorzaak? De wet van de regressie naar het gemiddelde, die altijd en overal van toepassing is. Eeuwige dank aan Sir Francis Galton, dankzij wie ik hier en nu zonder blikken of blozen formules durf te poneren van het kaliber:

 

Gewicht = Leeftijd + IJsconsumptie

Pianospel = Leeftijd + Wekelijks aantal geoefende uren

Zeer intelligente vrouwen trouwen over het algemeen met minder intelligente mannen

Depressieve kinderen voelen zich beter na een energiedrankje