Er is even hoop geweest. Een hoop hoop zelfs. Ik zeg altijd: liever een hoop hoop dan een hoop mest. Er was een aanstormend meisje in de Open VLD dat de ambitie had partijvoorzitster te worden. Haar naam ademt poëzie. Gwen-do-lyn. Niet één harde klank. Hemelsblauw glijmiddel. Zie ook Vanhengel. Even zacht. Softie die het wél gemaakt heeft. Maar Vanhengel is een man. En mannen bij de Open VLD, die kunnen er wat van. Vanhengel heet Guy, en dan is de buit al grotendeels binnen.
Gwendolyn. Ik ben eerlijk gezegd een beetje van haar onder de indruk geraakt. Mooie vrouw, op dat vlak geen concurrentie binnen het blauwe fabriekje. Annemie Neyts, Hilde Vautmans, Fientje Moerman, Annemie Turtelboom, Annick De Ridder, ik moet er geen tekening bij maken. Gwendolyn. Vestimentair een verademing. Een glanzend hemdje van wasserijblauwsel, prachtige oogschaduw, zwarte rok, blauwe kousen, zwarte schoenen. Onverbeterlijk. Soms een eenvoudig staartje, allicht met felblauw rekkertje eromheen. Mijn zwakke plek. Ik vermoed vrij voluptueuze dijen, maar dat is in mijn ogen geen minpunt. Stralende glimlach. Ad rem. Borende ogen, vijvers van verlangen. Rad van tong en toch geen holle woorden.
Er is even hoop geweest. Maar straks is het binnen de Open VLD weer business as usual. Het partij-establisment is de partijleden al aan het masseren. Marino is our man.



Recent Comments